نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
این یادداشت با الهام از نوشته مصطفی سلیمانی، به بررسی طرحواره‌های روانی کسانی می‌پردازد که امروز با نام دین بر افغانستان حکم می‌رانند. از محرومیت دختران از تحصیل تا ممنوعیت اعتراضات مدنی و فشار بر اقلیت‌ها، نویسنده نشان می‌دهد چگونه زخم‌های روانی فردی، به سیاست‌های سرکوبگرانه یک رژیم و تجربه دینی یک نسل کامل بدل می‌شود.
پنج سال پس از سقوط جمهوریت، شماری از خبرنگاران افغانسالتی که برای گریز از بازداشت و تهدیدهای طالبان به پاکستان پناه برده بودند، اکنون با موج تازه اخراج مهاجران و دشواری تمدید ویزا روبه‌رو شده‌اند. به گفته سازمان گزارشگران بدون مرز (RSF)، شماری از آنان به‌گونه اجباری به افغانستان بازگردانده شده‌اند؛ وضعیتی که جان و آینده حرفه‌ای آنان را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.
نیلوفر فهیم، فعال حوزه حقوق زنان، با انتقاد از تعمیم رفتار چند فرد به کل جریان فمینیسم، بر ضرورت تدوین اصول‌نامه مشترک، خودنقدی و پاسخگویی فعالان این حوزه تأکید کرد. او همچنین هشدار داد که در میان مناقشه‌های سیاسی و اجتماعی، رشد تروریسم در افغانستان نباید نادیده گرفته شود و توجه به این تهدید باید در اولویت قرار گیرد.
راحیل تلاش، فعال حقوق زنان، در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو، از سرکوب چندلایه زنان هزاره بر پایه جنسیت، قومیت و مذهب سخن گفت و خواستار حفاظت فوری از آنان، به‌رسمیت‌شناختن نسل‌کشی هزاره‌ها و پاسخگویی عاملان این جنایات شد.
شکیلا اقبالی، از باشندگان ولسوالی میرامور دایکندی، ۲ سنبله ۱۴۰۵ در مسیر محکمه هدف تیراندازی قرار گرفت و کشته شد. برادر او می‌گوید رحمت‌الله، فردی که پس از حادثه بازداشت شده، عامل قتل است. این ادعا و اعتراف منتسب به متهم تاکنون از سوی منابع مستقل تأیید نشده و پرونده نیازمند بررسی قضایی است.
افغانستان سرزمینی است که مردمش در طول چند دهه گذشته، طعم تلخ جنگ، فقر، مهاجرت، ناامنی و بی‌ثباتی سیاسی را چشیده‌اند. نسلی پس از نسل دیگر، در آرزوی روزی زیسته است که در آن انسان بتواند آزادانه درس بخواند، کار کند، سخن بگوید و سرنوشت خویش را خود رقم بزند.
صفحه ما را دنبال کنید