عفو بین‌الملل کارزار عدالت برای زنان افغانستان را آغاز کرد

عفو بین‌الملل استرالیا از دولت این کشور خواسته است برای پاسخ‌گوکردن طالبان از نفوذ دیپلماتیک خود استفاده کند؛ کارزاری که هم‌زمان خواهان حمایت کانبرا از به‌رسمیت‌شناختن آپارتاید جنسیتی در حقوق بین‌الملل است.

عفو بین‌الملل استرالیا کارزاری با عنوان «عدالت برای زنان و دختران در افغانستان» راه‌اندازی کرده است؛ ابتکاری که هدف آن جلب حمایت عمومی و افزایش فشار بر مقام‌های استرالیایی برای اقدام در برابر محدودیت‌های گسترده طالبان علیه زنان و دختران است.

این کارزار در چارچوب برنامه «۱۶ روز فعالیت علیه خشونت جنسیتی» مطرح شده و از دولت استرالیا می‌خواهد با استفاده از ابزارهای دیپلماتیک، طالبان را در برابر نقض حقوق زنان پاسخ‌گو کند و از تلاش‌ها برای به‌رسمیت‌شناختن آپارتاید جنسیتی در حقوق بین‌الملل پشتیبانی کند.

محرومیت زنان؛ محور کارزار

عفو بین‌الملل در توضیح این کارزار به مجموعه محدودیت‌هایی اشاره کرده است که زندگی روزمره زنان و دختران را تحت تأثیر قرار داده‌اند؛ از ممنوعیت آموزش دختران در دوره متوسطه و دانشگاه گرفته تا محدودیت اشتغال، رفت‌وآمد و حضور در عرصه عمومی.

این سازمان این اقدامات را بخشی از روندی عمدی و نهادینه‌شده می‌داند که دسترسی زنان به حقوق اساسی و امکان مشارکت آنان در جامعه را به‌شدت محدود کرده است. در این چارچوب، مفهوم «آپارتاید جنسیتی» برای توصیف تبعیض سازمان‌یافته و فراگیر علیه زنان مطرح می‌شود؛ مفهومی که عفو بین‌الملل خواهان حمایت از به‌رسمیت‌شناختن آن در حقوق بین‌الملل است.

در کنار مطالبه از دولت استرالیا، این کارزار از شهروندان و نهادهای مدنی می‌خواهد نامه سرگشاده آن را امضا کنند و با بازتاب‌دادن روایت‌ها و صدای زنان افغانستان، توجه عمومی را به وضعیت آنان جلب کنند.

مسئولیت استرالیا و آزمون اقدام

عفو بین‌الملل با اشاره به حضور و حمایت استرالیا در افغانستان طی دو دهه گذشته، از کانبرا خواسته است مسئولیت خود را در قبال وضعیت کنونی زنان نادیده نگیرد و برای دفاع از حقوق آنان نقش فعال‌تری بر عهده بگیرد.

این کارزار همچنین بازه ۲۵ نوامبر تا ۱۰ دسامبر را برای فعالیت‌های عمومی در چارچوب مبارزه با خشونت جنسیتی برجسته می‌کند. هدف، تنها جلب توجه به وضعیت زنان افغانستان نیست، بلکه تبدیل این توجه به مطالبه‌ای عمومی از دولت استرالیا عنوان شده است.

با این حال، معیار اثرگذاری چنین ابتکارهایی نه شمار امضاها و بیانیه‌ها، بلکه پیامد عملی آن‌هاست. در شرایطی که زنان و دختران از آموزش، کار و بخش بزرگی از زندگی عمومی محروم شده‌اند، محکومیت لفظی بدون فشار دیپلماتیک پیگیر و سازوکار پاسخ‌گویی، تغییر ملموسی در وضعیت آنان ایجاد نخواهد کرد.

نویسنده مطلب

بلخی روزنامه‌نگار، سردبیر، نویسنده

بلخی، نام مستعار وی است؛ روزنامه‌نگار و دانش‌آموخته روابط بین‌الملل که بیش از هجده سال در عرصه رسانه در افغانستان فعالیت داشته است. علاقه به روزنامه‌نگاری و باور به مسئولیت…

ادامه بیوگرافی و مطالب نویسنده ←