بانو فروغ کریمی، نویسنده افغانستانیالاصل مقیم هالند، با رمان «در چشمانم ابرها را حمل میکنم» برنده جایزه کتابفروشان هالند در سال ۲۰۲۶ شد. هیأت داوران این اثر را «دلخراش، فوری و ساختاریافته» توصیف کردهاند و گفتهاند کریمی توانسته به پناهندهگان صدا ببخشد. این جایزه امسال شامل پنج هزار یورو پول نقد نیز میشود.
یوناما در روز جهانی عدالت اجتماعی تأکید کرده است که محرومیت دختران از آموزش و حذف زنان از اجتماع، افغانستان را از عدالت اجتماعی دور میکند. این دفتر میگوید صلح پایدار زمانی ممکن است که زنان، جوانان، اقوام و افراد دارای معلولیت در تصمیمگیریها سهیم باشند. همزمان، محدودیتهای طالبان و گزارشها درباره قانونیسازی خشونت خانگی نگرانیها را افزایش داده است.
مرضیه حمیدی، تکواندوکار و فعال حقوق زنان از افغانستان، در هجدهمین اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی برندۀ جایزۀ بینالمللی حقوق زنان ۲۰۲۶ شد. این جایزه به پاس تلاشهای او برای دفاع از حقوق زنان و دختران افغانستان اهدا شد. حمیدی پس از محدودیتهای طالبان مهاجر شد و امروز یکی از چهرههای جهانی است که صدای زنان محروم از آموزش، کار و ورزش را به جهان میرساند.
منابع محلی در بدخشان میگویند خودکشی یک دختر جوان پس از تجربه خشونت خانوادگی، بازتابدهنده بحرانی عمیقتر در زندگی زنان این ولایت است. محدودیتهای گسترده طالبان، بستهبودن مکاتب دخترانه، نبود حمایت روانی و کاهش دسترسی به عدالت، زمینه افزایش خشونت و ناامیدی را فراهم کرده است. کارشناسان میگویند این وضعیت نشانه فرسایش ساختارهای حمایتی و تشدید آسیبپذیری زنان و دختران است.
در نورستان، یکی از سختترین و محرومترین مناطق افغانستان، زنان بار اصلی زندگی را بر دوش دارند. آنان از سپیدهدم تا شب در زمین، کوه، خانه و دامداری کار میکنند؛ بیمزد، بیصدا و اغلب نادیدهگرفتهشده. کودکهمسری، نبود آموزش، خشونت پنهان و نبود مالکیت، زندگیشان را دشوارتر میسازد. با اینهمه، زنان نورستان ستون بقا، فرهنگ و انسجام اجتماعیاند.
۱۶۰۰ روز از بسته ماندن دروازههاي مکتب بر روي دختران افغانستان ميگذرد؛ رخدادي که به يک بحران انساني، سياسي و اجتماعي تبديل شده است. اين گزارش تحليلي بررسي ميکند چرا ساختار سياسي، جامعه و کشورهاي منطقه نتوانستند از حق آموزش دختران دفاع کنند و چگونه اين محروميت، سرمايه انساني و آينده کشور را با تهديدي جدي روبهرو کرده است.