شماری از زنان در ولایت کندز میگویند هنگام مراجعه به بانکها و نمایندگیهای شرکتهای مخابراتی با رفتارهای خشن، تحقیرآمیز و کارشکنانه روبهرو میشوند. به گفته آنان، در کنار محدودیتهای گسترده طالبان، این برخوردها دسترسی به خدمات اولیه را دشوارتر کرده است. آنان از مسوولان میخواهند بر عملکرد کارمندان نظارت کنند و فضای امن و محترمانهای برای مراجعهکنندهگان فراهم سازند.
ریچارد بنیت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، در گزارش تازهاش هشدار داده که محدودیتهای طالبان بر زنان، دسترسی آنان به آموزش، کار و خدمات صحی را بهشدت کاهش داده و نظام صحی افغانستان را در معرض فروپاشی قرار داده است. او میگوید این سیاستها میتواند در سطح «جرایم علیه بشریت» ارزیابی شود و میلیونها زن و کودک را از خدمات نجاتدهندهٔ زندگی محروم کرده است.
جسور یوسفی، فعال حقوق بشر، در یادداشتی سحرگاهی وضعیت زنان افغانستان را با زبانی تصویری و انتقادی روایت کرده است. او مینویسد در سرزمینی که روزگاری زنان شاعر و پیشگام چون محجوبه هروی و رابعه بلخی میدرخشیدند، امروز زنان از حق کار، آموزش و حضور اجتماعی محروماند و بسیاری از آنان که زمانی مدیر، استاد یا متخصص بودند، اکنون برای بقای خانوادههایشان در صف نانوایی ایستادهاند.
پس از انتشار مقالهای بلند از سوی سه نویسنده حوزه جنسیت، ستاره سخیزاده، فعال حقوق بشر، نقدی تحلیلی در واکنش به آن منتشر کرده است. او میگوید متن با وجود دغدغه ارزشمند، دچار بحران مفهومی، اطلاقهای غیرقابل دفاع، خلط سطوح تحلیل، اغراق در عاملیت مخالفان و ناهماهنگی سبکی است و تأکید میکند که مباحث جنسیتی نیازمند دقت نظری و انسجام استدلالیاند.
دکتر پتونی تیچمن، رئیس و بنیانگذار انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان و از مدافعان حقوق زنان و حقوق بشر، در واکنش به تنشهای اخیر گفته است که مردم افغانستان نباید به جنگ تشویق شوند. او تأکید کرده که درگیری کنونی میان پاکستان و طالبان است و افغانستان نباید به خانه امن طالبان پاکستانی تبدیل شود. تیچمن میگوید کسانی که برای این گروه در افغانستان جا فراهم کردهاند، در قبال پیامدهای آن مسئولاند.
شهربانو سادات، فیلمساز شناختهشده افغانستان، در یادداشتی اعلام کرده است که برای نخستینبار هویت فمینیستی خود را بهصورت رسمی و علنی بیان میکند. او میگوید سالهاست مانند یک فمینیست زیسته، نوشته و فیلم ساخته، اما اکنون زمان آن رسیده که این هویت را بیهراس نامگذاری کند. سادات ریشه فمینیستبودن خود را در مبارزات خواهرش میبیند و تأکید میکند که تجربه او، تجربه مشترک میلیونها زن افغانستانی در برابر خشونت، نابرابری و بیصدایی است.