نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
پانزده آگست ۲۰۲۱ برای نویسنده، تنها روز سقوط کابل و پایان جمهوری نبود؛ روزی بود که در راه دانشگاه، میان فرار استادان و دانشجویان، فروپاشی یک نظام را از نزدیک دید. پنج سال بعد، خاطره آن روز هنوز زنده است؛ خاطره نسلی که در چند ساعت، امنیت، دانشگاه، کار و بسیاری از رؤیاهای آیندهاش را از دست داد.
حرکت ملی صلح و عدالت افغانستان در پنجمین سالروز سقوط کابل، ساختار سیاسی طالبان را فاقد مشروعیت برخاسته از اراده مردم دانست و خواستار گفتوگوی ملی، مصالحه سیاسی، تضمین حقوق شهروندان، مشارکت برابر زنان و مردان و ایجاد نظامی فراگیر و مردمسالار و تأمین عدالت، آزادی و حاکمیت قانون در سراسر کشور افغانستان شد.
همزمان با پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، نمایندگان هفت جنبش و نهاد مدنی زنان با برگزاری تجمع اعتراضی خیابانی، علیه محرومیت از آموزش، کار، آزادی رفتوآمد و مشارکت اجتماعی اعتراض کردند. آنان از جامعه جهانی خواستند حقوق زنان و دختران را در اولویت قرار دهد و از فعالان زن، مدافعان حقوق بشر و نهادهای مدنی حمایت کند.
جنبش شنبههای ارغوانی در ولایتهای بلخ، هرات، تخار و کابل بهمناسبت پانزدهمین سالروز پیروزی طالبان، با انتشار بیانیهای و آتشزدن تصاویر رهبران این گروه، وضعیت افغانستان را دچار بحرانهای چندلایه سیاسی، اقتصادی و حقوقبشری دانست و خواستار محاکمه رهبران طالبان در دیوان بینالمللی کیفری، پایان عادیسازی روابط با طالبان و توقف سرکوب سیستماتیک زنان شد.
قطعنامه «روز سیاه افغانستان» بازتاب اراده جمعی نهادهای مدنی و زنان افغانستان برای پایان دادن به سکوت جهانی در برابر پنج سال سرکوب طالبان است. این سند با طرح خواستههای مشخص، از جامعه بینالمللی میخواهد آپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسد و مسیر پاسخگویی و عدالت را برای مردم افغانستان هموار سازد.
شاخه مزارشریف جنبش فریاد زنان به مناسبت ۱۵ آگست، سالروز سقوط افغانستان، بیانیهای منتشر کرد و این روز را نه یک تاریخ ساده، بلکه زخمی عمیق در حافظه جمعی مردم افغانستان خواند. این جنبش با یادآوری محرومیت دختران از آموزش و زنان از کار، از جامعه جهانی خواست در برابر وضعیت زنان افغانستان سکوت نکند و برای تأمین حقوق اساسی آنان اقدام عملی انجام دهد.
صفحه ما را دنبال کنید