نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
این نوشته روایت دردناک یک دختر جوان افغانستانی است که آرزوی پزشک‌شدن داشت، اما با تعطیلی مکاتب و دانشگاه‌ها برای دختران، راهش بسته شد. او به پاکستان رفت تا شاید فرصتی دیگر بیابد، ولی دیپورت شد و به افغانستان بازگشت. این یادداشت صدای هزاران دختر هم‌سرنوشت اوست که هنوز امید به آینده‌ای برای تحصیل دارند.
پنج سال است دروازه‌های مکتب به روی دختران افغان بسته مانده و بیش از یک میلیون دختر از حق تحصیل محروم شده‌اند. «زنگ آخر» روایت دست‌اول نرگس، دختری از بادغیس است؛ از صبح‌های پرامید مکتب تا سقوط شهر، محرومیت از درس، و ازدواج‌های اجباری هزاران دختر هم‌سن او. روایتی که می‌گوید امید، حتی در تاریک‌ترین روزها، هنوز زنده است.
مریم در کابل، در میان مسئولیت‌های سنگین خانه و بیماری مادر، بزرگ شد اما هرگز از پرسیدن و مطالبه‌ی حق دست نکشید. او کم‌کم وارد فعالیت‌های اجتماعی شد، صدای زنان خاموش‌مانده را شنید و با وجود خستگی و شکستن‌های پیاپی، دوباره برخاست. سرانجام مسئولیت رهبری یک نهاد را بر عهده گرفت و ثابت کرد که قدرت واقعی، در برخاستن پس از سقوط نهفته است.
کنفرانسی در شهر بیزانسون فرانسه با حضور نهادهای مدنی و فعالان حقوق بشر، به بررسی وضعیت خانواده‌های افغانستانی در معرض خطر در افغانستان، پاکستان و ایران پرداخت. شرکت‌کنندگان توافق کردند با ارسال نامه به مقامات فرانسه، خواستار تسریع رسیدگی به پرونده‌های پناهندگی این خانواده‌ها شوند.
زنی ۳۲ ساله به نام نوریه در ولسوالی تیوره ولایت غور، پس از مشاجره‌ای خانوادگی، توسط شوهرش شکنجه و در حضور فرزندان خردسالش به قتل رسید. مظنون پس از یک شبانه‌روز، خود را به جنگجویان طالبان تسلیم و به این رویداد اعتراف کرد.
جلیله حیدر، وکیل مدافع و فعال حقوق بشر افغانستانی‌تبار اهل پاکستان، برنده جایزه «معیشت درست» یا «نوبل آلترناتیو» ۲۰۲۶ شد. این جایزه به پاس رهبری اعتصاب غذای او علیه کشتار هدفمند جامعه هزاره و فعالیت‌های حقوقی‌اش برای اقلیت‌ها اهدا شده است.
صفحه ما را دنبال کنید