نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
آموزش دختران در افغانستان از امروز آغاز نشده است؛ بیش از یک قرن پیش، امانالله خان و ملکه ثریا آن را در مرکز اصلاحات اجتماعی و آموزشی قرار دادند. با وجود فراز و نشیبهای تاریخی، این پرسش همچنان پابرجاست: چرا حق آموزش دختران هنوز به یکی از چالشهای اصلی افغانستان تبدیل شده است؟
طی سالهای اخیر، دختران دانشآموز افغانستان بارها هدف حملات خونین قرار گرفتهاند؛ حملاتی که تنها جرم قربانیان آن، تلاش برای آموختن بوده است. تازهترین نمونه این خشونتها، انفجاری بود که چند روز پیش در نزدیکی یک مرکز آموزشی در منطقه دشتبرچی کابل رخ داد. در پی این رویداد دردناک، خانم آرزو احمدزی این نوشته را به یاد دخترانی نگاشته که قربانی خشونت شدند.
همزمان با اعلام نتایج کانکور ۱۴۰۵، افغانستان چهارمین سال برگزاری آزمون سراسری ورود به دانشگاهها بدون حضور دختران را تجربه میکند. فخریه سمندری، مؤسس مکتب آنلاین گوهرشادبیگم، این وضعیت را تهدیدی برای آینده علمی، اجتماعی و اقتصادی افغانستان دانسته و تأکید میکند که آموزش، حق بنیادین همه انسانهاست و هیچ حکومتی نباید آن را سلب کند.
مسعود نوری با اشاره به کاهش چشمگیر شمار دانشآموزان و داوطلبان کانکور در ولسوالیهای درواز بدخشان، از افول نظام آموزشی و گرایش اجباری دانشآموزان به مدارس دینی ابراز نگرانی کرد. او تأکید کرد که تضعیف مکاتب و دانشگاهها، همراه با محرومیت دختران از آموزش، آینده توسعه و سرمایه انسانی افغانستان را با تهدیدی جدی روبهرو کرده است.
در بخش دوم روایت «فراموششدگان»، برنامهای فرهنگی و آموزشی برای دوازده دختر محروم از آموزش در منطقه علیآباد مزارشریف ادامه مییابد. قصهخوانی، رنگآمیزی، معمای ریاضی، سنجش دایره واژگان زبان انگلیسی و توزیع لوازم مکتب، روایتگر تلاشی کوچک برای زنده نگهداشتن امید، یادگیری و رؤیاهای کودکانی است که از ادامه آموزش بازماندهاند.
در منطقهای دوردست در مزارشریف، دخترکانی زندگی میکنند که پس از صنف ششم دیگر امکان ادامه آموزش را ندارند. این روایت، شرح دیدار با کودکانی است که با وجود محرومیتها و محدودیتهای موجود، همچنان رویاهای خود را در ذهن حفظ کردهاند؛ دیداری که به تلاشی کوچک برای ایجاد لحظاتی متفاوت و شاد برای آنان انجامید.
صفحه ما را دنبال کنید