«فریاد زنان افغانستان» در ۱۵ آگست

۱۵ آگست برای مردم افغانستان تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ این روز یادآور سقوط افغانستان، آغاز فصل تازه‌ای از محدودیت و سرکوب، و زخمی عمیق در حافظه جمعی مردم افغانستان است. بر اساس بیانیه جنبش فریاد زنان، در این روز ترس بر بسیاری از کوچه‌ها و خانه‌های افغانستان سایه افکند، درهای مکاتب به روی دختران بسته شد و زنان از کار و حضور مؤثر در عرصه‌های اجتماعی محروم شدند.

با این حال، بر اساس این بیانیه، زنان افغانستان هرگز تسلیم نشدند. این جنبش تأکید کرده که زنان با وجود فشارها، محرومیت‌ها و تهدیدها، صدای خود را بلند نگه داشتند و نشان دادند اراده آنان برای آزادی، عدالت و برابری را نمی‌توان خاموش کرد.

جنبش فریاد زنان در این بیانیه اعلام کرده که می‌خواهد دردهای خود را به اراده، اشک‌های خود را به توان و سکوت سال‌های گذشته را به صدایی رسا برای دادخواهی تبدیل کند. این جنبش از جامعه جهانی خواسته در برابر وضعیت زنان و دختران افغانستان سکوت نکند و برای تأمین حقوق اساسی آنان، از جمله حق آموزش، حق کار، آزادی‌های مدنی و حضور اجتماعی، اقدامات جدی و عملی انجام دهد.

در بخشی دیگر از بیانیه آمده است که فریاد تنها صدایی نیست که از گلو برمی‌خیزد، بلکه تصمیمی آگاهانه برای تسلیم نشدن است. این جنبش گفته است فریاد می‌زند تا دختران افغانستان بدانند تنها نیستند، تا جهان بداند زنان افغانستان فراموش نشده‌اند و تا نسل آینده بداند مادرانشان در برابر تاریکی سکوت نکردند.

جنبش فریاد زنان ۱۵ آگست را نه‌تنها روز سوگواری، بلکه روز یادآوری مسئولیت در برابر آینده افغانستان دانسته است. این جنبش اعلام کرده قربانیان، دختران محروم از آموزش و زنان محروم از حضور اجتماعی را فراموش نخواهد کرد و تا رسیدن به افغانستانی آزاد، آباد، امن و برابر برای همه شهروندانش، به دادخواهی و مقاومت مدنی خود ادامه خواهد داد.

این بیانیه با این جملات پایان می‌یابد که خاموشی پایان راه نیست، تاریکی ابدی نخواهد بود و این فریاد خاموش نخواهد شد؛ زیرا به باور این جنبش، آزادی و کرامت انسانی حق زنان افغانستان است و عدالت بدون یادآوری و پاسخ‌گویی امکان‌پذیر نیست.

بیانیه جنبش فریاد زنان به مناسبت ۱۵ آگست، بار دیگر بر تداوم مقاومت مدنی زنان افغانستان در برابر محدودیت‌ها و محرومیت‌های تحمیل‌شده تأکید می‌کند. این جنبش با یادآوری این روز به عنوان نمادی از سرکوب و در عین حال دادخواهی، از جامعه جهانی خواسته است مسئولیت خود را در قبال حقوق اساسی زنان و دختران افغانستان جدی بگیرد.