کودکان سیاسی هنوز هم بازی می‌کنند!

گاهی از خود می‌پرسم که گناه افغانستان چیست که با وجود این همه قربانی، مردم آن هنوز نتوانسته‌اند صاحب زندگی آرامی شوند؟ این سرزمین چه تعداد از جوانان خود را از دست داده، چه مادرانی را داغدار کرده و چه کودکانی را از سایه پدرانشان محروم ساخته است؟ مردم ما هر بار به امید فردایی بهتر، روزهای گذشته را فراموش کرده‌اند؛ اما متأسفانه، بسیاری از مشکلات همچنان به همان شکل باقی مانده‌اند.

به باور من، یکی از مشکلات بزرگ کشور ما این است که برخی افراد، سیاست را به‌جای مسئولیتی سنگین، نوعی بازی می‌دانند. خود را رهبر می‌نامند، اما توانایی بر دوش کشیدن بار سنگین رهبری را ندارند. از خدمت به مردم سخن می‌گویند، اما هنگامی که زمان عمل فرامی‌رسد، هرکس به فکر مقام و منافع شخصی خود می‌افتد. همین افراد، مسائل مهم کشور را قربانی رقابت‌های شخصی خود می‌سازند.

سیاسی‌کودکی همین است که فردی چنان بر درست‌بودن سخن خود پافشاری کند که برای دیدگاه دیگران هیچ ارزشی قایل نباشد. اگر قدرت در دستش باشد، خود را داناتر از همه می‌داند؛ اما اگر قدرت را از دست بدهد، آن‌گاه همه‌چیز را نادرست می‌پندارد. نه اشتباهات خود را می‌پذیرد و نه از تجربه‌های گذشته چیزی می‌آموزد. در چنین فضای سیاسی‌ای، سرنوشت مردم به فراموشی سپرده می‌شود و آینده کشور زیر سایه اختلافات چند نفر باقی می‌ماند.

با این حال، تنها مقصر دانستن سیاست‌مداران نیز منصفانه نیست. ما مردم هم باید از خود بپرسیم که چرا از برخی افراد نه بر اساس عملکردشان، بلکه بر مبنای قوم، زبان و روابط شخصی حمایت می‌کنیم؟ چرا اشتباهات رهبر مورد پسند خود را پنهان می‌سازیم، اما به هر اقدام مخالفانمان با دیده تردید می‌نگریم؟ اگر کسی از گروه ما باشد، به این معنا نیست که تمام سخنانش درست است؛ همان‌گونه که تعلق‌داشتن فردی به گروهی دیگر نیز به این معنا نیست که تمام سخنانش نادرست باشد.

تا زمانی که به‌جای اشخاص، برای اصول ارزش قایل نشویم، مشکلات گذشته در عرصه سیاست بارها تکرار خواهند شد. یک رهبر باید به پرسش‌های مردم پاسخ بدهد، اشتباهات خود را بپذیرد و منافع کشور را بر منافع شخصی‌اش ترجیح دهد. کسی که تحمل انتقاد را ندارد، باید درباره شایستگی خود برای پذیرفتن مسئولیت رهبری، پرسش‌های جدی مطرح کند.

موضوع مهم دیگر، صلح است. همه ما از صلح سخن می‌گوییم، اما صلح تنها با حرف به دست نمی‌آید. صلح زمانی پایدار می‌شود که حقوق مردم تأمین باشد، عدالت وجود داشته باشد، جوانان فرصت کار پیدا کنند و کودکان با خاطری آسوده به مکتب بروند. اگر سیاست‌مداران می‌توانند برای حل اختلافات خود پشت میز گفت‌وگو بنشینند، چرا باید یک ملت قربانی رقابت‌های آنان شود؟

کشور ما به آموزش، عدالت و رهبرانی نیاز دارد که درد مردم را درک کنند. ما باید فرزندان خود را با علم و دانش تربیت کنیم، حقیقت هر سخن را دریابیم و به‌جای نام و شعار افراد، عملکرد آنان را معیار ارزیابی قرار دهیم. اگر این طرز فکر تغییر نکند، تغییر چهره‌ها به‌تنهایی نمی‌تواند مشکلات ما را حل کند.

من نمی‌گویم که همه سیاست‌مداران کشور ما یکسان‌اند؛ اما معتقدم هرکسی که ادعای رهبری دارد، باید این ادعا را در عمل ثابت کند. مردم دیگر به وعده‌های توخالی بسنده نمی‌کنند و خواهان تغییرات عملی‌اند. مردم نان، کار، امنیت، آموزش و عزت می‌خواهند، نه این‌که هر روز داستان تازه‌ای از اختلافات سیاست‌مداران بشنوند.

یک نکته را نباید فراموش کنیم: افغانستان ملکیت شخصی چند نفر نیست، بلکه خانه مشترک همه ماست. اگر یک سیاست‌مدار اشتباه می‌کند، باید از او انتقاد شود و اگر کار خوبی انجام می‌دهد، باید از او حمایت کرد. نه مخالفت کورکورانه سودمند است و نه حمایت کورکورانه.

ملت قربانی می‌دهد؛ پس سیاست‌مداران باید مسئولیت بپذیرند. مردم آرزوی صلح دارند؛ پس رهبران باید راه تفاهم را در پیش گیرند. افغانستان دیگر توان تحمل بازی‌های سیاسی را ندارد. این کشور به افرادی نیاز دارد که در کنار تلاش برای به‌دست‌آوردن قدرت، به فکر آبادانی کشور نیز باشند.

آرزوی من این است که روزی در کشور ما معیار سیاست این نباشد که چه کسی مخالف چه کسی است، بلکه معیار این باشد که هرکس برای مردم خود چه کرده است. همان روز، آغاز تغییر واقعی افغانستان خواهد بود.

نویسنده مطلب

زړګی ویسا صافی خبرنگار و نویسنده

ویسا صافی، نویسنده و فعال حوزه ادبیات و روایت‌های اجتماعی است که در نوشته‌های خود به موضوعاتی چون انسانیت، همبستگی اجتماعی، تعصب، رنج‌های انسانی و پیوندهای میان افراد می‌پردازد. او…

ادامه بیوگرافی و مطالب نویسنده ←