نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
این یادداشت با تأمل در محدودیتهای شناخت انسان، نسبت میان عقل، حقیقت، خرافه و اسطوره را بررسی میکند و استدلال میکند که عقل، به جای صدور احکام مطلق، باید بر پایه شواهد داوری کند. نویسنده، «نمیدانم» را نقطه آغاز علم، فلسفه، ایمان و جستوجوی حقیقت میداند.
ایمان، نه زادهٔ استدلالهای خشک عقل، بلکه ثمرهٔ اعتماد به حقیقتی فراتر از فهم انسانی است. وقتی عقل در برابر ذات بیکران خداوند ناتوان میماند، دل به وحی، معصومین و تجربهٔ معنوی پناه میبرد. ایمان از لحظهای آغاز میشود که انسان محدودیت عقل را میپذیرد و به نور اعتماد دل میسپارد.
گرچه خدایا خودت شاهدی که اگر برگهای خزان کاغذ شوند و شاخچههای درختان هم قلم و من هم در ذم این ناهنجاریهای موجود و ذلالت حکومت مریض و مدحِ معکوس مردم غریب بنویسم، باز هم فکر میکنم که حقِ مطلب ادا نشده است.
صفحه ما را دنبال کنید