نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
هم‌زمان با پنجمین سالگرد تسلط رژیم طالبان بر افغانستان، گزارش‌ها نشان می‌دهد که جامعه با فقر، آوارگی و محرومیت گسترده زنان از حقوق اولیه مواجه است. با این حال، کانون آزادی افغانستان با یادآوری رنج‌های پنج سال گذشته تاکید می‌کند که مبارزه زنان برای آزادی، برابری و کرامت انسانی همچنان ادامه دارد و دادخواهان در برابر ظلم سکوت نخواهند کرد.
استقلال و آزادی را چگونه باید سنجید؛ با شعارها و پروژه‌های عمرانی یا با زندگی واقعی شهروندان؟ این یادداشت نشان می‌دهد چگونه تعریف منافع ملی می‌تواند در نظام‌های اقتدارگرا از منافع عمومی فاصله بگیرد و به ابزاری برای حفظ قدرت تبدیل شود؛ مسئله‌ای که در افغانستان امروز، با محدودیت آموزش، حذف اجتماعی زنان و بحران مهاجرت، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
پنج سال پس از تحولات سیاسی افغانستان، مهاجرت برای بسیاری از مردم دیگر یک رؤیای دور یا انتخاب شخصی نیست؛ فقر، بیکاری، محدودیت‌های آموزشی و نبود چشم‌انداز روشن، آنان را به ترک خانه و جست‌وجوی امنیت و فرصت در آن سوی مرزها واداشته است؛ مسیری که خود اغلب با خطر، بی‌سرنوشتی، بازداشت، اخراج و سرگردانی همراه است.
جنبش فرخنده در پیامی به مناسبت پانزدهم آگست، ضمن اشاره به محدودیت‌های زنان و دختران افغانستان در زمینه آموزش، کار و مشارکت اجتماعی، خواستار اقدامات عملی جامعه جهانی برای حمایت از حقوق آنان شد. این جنبش تأکید کرده است که زنان افغانستان با وجود محدودیت‌ها به مطالبه آزادی، عدالت، آموزش، کار و مشارکت در تعیین سرنوشت کشور ادامه خواهند داد.
سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای، بازداشت شش کارمند «نهاد تحقیقاتی حقوق زنان و کودکان» توسط طالبان را مصداق ادامه فشار بر جامعه مدنی افغانستان دانست و از این گروه خواست افراد بازداشت‌شده را فوراً آزاد کند. این سازمان همچنین تأکید کرد که سرکوب فعالان حقوق بشر و منتقدان باید متوقف شود.
منابع محلی در ولایت قندهار می‌گویند یک دختر ۲۵ ساله در ولسوالی عینومینه پس از نامزدی با مردی میانسال به زندگی خود پایان داده است. طالبان ضمن تأیید این رویداد اعلام کرده‌اند که تحقیقات درباره آن ادامه دارد و همچنین مدعی شده‌اند از خودکشی دختر جوان دیگری در ولسوالی ژری که با ازدواج اجباری مواجه بود، جلوگیری کرده‌اند.
صفحه ما را دنبال کنید