نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
بانو فروغ، دانشجوی خبرنگاری خبرگزاری شانا، در روایت خود از قطع اینترنت، تجربهای شخصی را به یک درد جمعی پیوند میزند. او نشان میدهد که خاموشی ناگهانی شبکهها برای دختران افغانستانی تنها یک مشکل فنی نیست، بلکه بازتاب همان زخم بسته شدن مکاتب و دانشگاههاست؛ زخمی که امید آموزش و آینده روشن شهروندان افغانستان را در تاریکی فرو میبرد.
پس از بستهشدن مکاتب و دانشگاهها بر روی دختران افغانستان توسط طالبان، آینده هزاران دختر دانشآموز در تاریکی فرو رفت. در این شرایط، مکاتب آنلاین بهعنوان روزنهای تازه پدیدار شدند. «گوهرشاد بیکم» بههمت فخریه سمندری، بنیانگذار و فعال آموزش، چراغی برای یادگیری و امید شد. روایت «از دل تاریکی تا لبخند امید» نوشتهی اسما احمدی، صنف نهم، است.
ص. احمدی سالی پر از رنج و بیکاری را پشت سر گذاشت، اما در واپسین روزهای آن با میزبانی مهمانانی از هند، فرانسه-کانادا و ایران، معنای تازهای از دوستی و همدلی را تجربه کرد. شبهای پرگفتوگو، شعر، موسیقی و رفاقت، تلخی روزگار را به امید بدل ساخت و تصویری از انسانیت فراتر از مرزها به یادگار گذاشت.
ریچارد بنت در نشست سالانه فعالان افغانستان در مادرید گفت وضعیت حقوق بشر در افغانستان بهویژه سرکوب زنان، آزمونی برای وجدان جهانی است. او هشدار داد که طالبان بهطور سیستماتیک حقوق ابتدایی زنان را سلب کردهاند و هرگونه عادیسازی این نظام خطرناک خواهد بود. بنت تأکید کرد جهان باید نشان دهد که در برابر این جنایتها سکوت نخواهد کرد.
ائتلاف تازه به رهبری حنیف اتمر، با حضور چهرههای آزموده و ناکام جمهوری، در همان آغاز با انشعاب صلاحالدین ربانی متزلزل شد. رهبران پیشین که در بیست سال گذشته فرصت اصلاح داشتند، اکنون در خارج با زندگی مرفه و برجستهسازی فرزندانشان، دوباره مدعی رهبریاند؛ چرخهای بسته که مردم را از مشارکت واقعی دور نگه میدارد.
مژگان ساغر، شاعر برجسته افغانستان، با تازهترین کتابش «نامهای به نزار قبانی» در مصر، روایتگر پیوند شعر، زنبودن، مهاجرت و امید است. این اثر گفتوگویی درونی با روح قبانی و تقدیمی به زنانیست که در سکوت جنگیدند و به انسانهایی که هنوز به قدرت کلمه ایمان دارند؛ پلی میان فرهنگها و تجربههای مشترک انسانی.