دستاوردهای ادعایی طالبان؛ آیا واقعیت با آمارها همخوانی دارد؟

مهاجرت گسترده شهروندان افغانستان، به‌ویژه جوانان و نخبگان، به کشورهای همسایه و سایر نقاط جهان، نمادی بارز از ناامیدی و عدم اعتماد به آینده در سایه حکومت طالبان است. این پدیده، که ابعاد گوناگونی دارد، با استناد به منابع معتبر قابل بررسی است.

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) گزارش می‌دهد که از زمان تسلط طالبان، صدها هزار نفر از افغانستان آواره شده‌اند و تا اواخر سال ۲۰۲۳، بیش از ۸ میلیون افغانستانی در سراسر جهان آواره شده‌اند.

کشورهای همسایه، به‌ویژه ایران و پاکستان، بیشترین تعداد پناهندگان افغانستانی را پذیرفته‌اند و تنها در سال‌های ۲۰۲۱ تاکنون، بیش از ۲.۳ میلیون افغانستانی به این کشورها مهاجرت کرده‌اند. سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) نیز افزایش مهاجرت به کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی را گزارش کرده است.

فرار مغزها، با خروج بیش از ۳۵۰ هزار نفر از افراد تحصیل‌کرده و متخصص از سال ۲۰۲۱، ضربه‌ای سنگین به ظرفیت‌های انسانی و توسعه‌ای افغانستان وارد کرده است.

دلایل این مهاجرت شامل ناامنی، ترس از خشونت، محدودیت‌های اجتماعی و اقتصادی، به‌ویژه برای زنان، و عدم اعتماد به آینده است. این مهاجرت گسترده، بحران انسانی در منطقه ایجاد کرده، به اقتصاد افغانستان ضربه زده و چالش‌هایی برای کشورهای میزبان به وجود آورده است.