مریم معروف آروین: بی‌سوادی مادران، نگرانی آنان برای دختران را عمیق‌تر کرده است

مریم معروف آروین، فعال حقوق زنان، می‌گوید درد مادرانی که در دور نخست حاکمیت طالبان از آموزش محروم شدند و اکنون همان سرنوشت را برای دختران‌شان می‌بینند، عمیق و ویرانگر است. او تأکید می‌کند محرومیت از آموزش، پیامدهایی ماندگار برای نسل‌های آینده افغانستان بر جای خواهد گذاشت و نیازمند مقاومت مدنی و حمایت مؤثر جامعه جهانی است.

مریم معروف آروین می‌گوید مادران بی‌سواد افغانستان، بیش از دیگران نگران محرومیت دختران‌شان از آموزش و تکرار سرنوشت خود هستند.

مریم معروف آروین، فعال حقوق زنان، می‌گوید تصور رایج مبنی بر اینکه تنها مادران باسواد نگران آینده آموزشی دختران خود هستند، با واقعیت همخوانی ندارد. به گفته او، بیشترین نگرانی را مادرانی تجربه می‌کنند که خود در گذشته از حق آموزش محروم مانده‌اند و تلخی بی‌سوادی را با زندگی روزمره خود لمس کرده‌اند.

او می‌گوید: «بارها از زبان این مادران شنیده‌ام که می‌گویند: “من خودم بی‌سوادم؛ نه می‌توانم بخوانم و نه بنویسم، اما نمی‌خواهم دخترانم سرنوشتی مانند من داشته باشند.” هیچ‌کس نمی‌تواند عمق رنج مادرانی را که تلخی بی‌سوادی را با تمام وجود تجربه کرده‌اند، به‌درستی توصیف کند. آنان بهتر از هر کسی می‌دانند که محرومیت از آموزش چه درد بزرگی است.»

آروین با اشاره به پیامدهای بلندمدت محرومیت دختران از آموزش می‌گوید هرچند حکومت طالبان همیشگی نخواهد بود، اما خسارت ناشی از محرومیت میلیون‌ها دختر از تحصیل، در مدت کوتاهی جبران نخواهد شد. به گفته او، بخشی از این آسیب‌ها ممکن است هرگز قابل جبران نباشد.

او می‌افزاید: «هزاران دختر پس از محروم شدن از آموزش، از سوی خانواده‌های‌شان مجبور به ازدواج می‌شوند، زیرا دیگر فرصت ادامه تحصیل یا فعالیت اجتماعی برای آنان باقی نمی‌ماند. برخی حتی در سن ۱۱ سالگی قربانی ازدواج اجباری می‌شوند و بسیاری نیز با مشکلات جدی روحی و روانی روبه‌رو هستند.»

این فعال حقوق زنان تأکید می‌کند که عادی‌سازی محدودیت‌های آموزشی یا اتکا به راه‌حل‌های موقت، نمی‌تواند پاسخگوی بحران کنونی باشد. به باور او، زنان باید با همبستگی بیشتر در برابر این محدودیت‌ها ایستادگی کنند و هم‌زمان آگاهی عمومی درباره پیامدهای محرومیت دختران از آموزش افزایش یابد.

آروین همچنین از جامعه جهانی انتقاد می‌کند و می‌گوید طی نزدیک به پنج سال گذشته، اقدامات عملی و مؤثر برای مقابله با نقض حقوق زنان در افغانستان صورت نگرفته است. او معتقد است اعتراضات و مقاومت مدنی در داخل افغانستان باید تقویت شود.

وی در پایان تأکید می‌کند: «تا زمانی که طالبان بر سر قدرت باشند، آینده آموزش و آزادی با تهدید جدی روبه‌رو خواهد بود. افغانستان به حکومتی مشروع، برخاسته از رأی مردم و متعهد به حقوق شهروندان نیاز دارد.»