نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
افغانستان دوره‌هایی از کاهش خشونت را تجربه کرده، اما این کاهش به معنای صلح پایدار نیست. صلح واقعی زمانی معنا می‌یابد که ترس، تبعیض و بی‌عدالتی پایان یابد و زنان، اقلیت‌ها و قربانیان جنگ در تعیین سرنوشت کشور نقش داشته باشند. سازمان ملل همچنان محدودیت‌های گسترده علیه زنان افغان را مانع ثبات و توسعه می‌داند.
سقوط جمهوری افغانستان در سال ۲۰۲۱ تنها پایان یک حکومت نبود، بلکه پرسشی بنیادین را در برابر جهان گذاشت: چرا پروژه دموکراتیک افغانستان ناکام ماند؟ در این یادداشت، راحیل تلاش، مدافع حقوق بشر، با نگاهی انتقادی به نقش نهادها، جامعه، جنگ، فساد و جامعه جهانی، درس‌های این تجربه سیاسی را برای آینده افغانستان بازخوانی می‌کند.
این یادداشت با الهام از نوشته مصطفی سلیمانی، به بررسی طرحواره‌های روانی کسانی می‌پردازد که امروز با نام دین بر افغانستان حکم می‌رانند. از محرومیت دختران از تحصیل تا ممنوعیت اعتراضات مدنی و فشار بر اقلیت‌ها، نویسنده نشان می‌دهد چگونه زخم‌های روانی فردی، به سیاست‌های سرکوبگرانه یک رژیم و تجربه دینی یک نسل کامل بدل می‌شود.
نیلوفر فهیم، فعال حوزه حقوق زنان، با انتقاد از تعمیم رفتار چند فرد به کل جریان فمینیسم، بر ضرورت تدوین اصول‌نامه مشترک، خودنقدی و پاسخگویی فعالان این حوزه تأکید کرد. او همچنین هشدار داد که در میان مناقشه‌های سیاسی و اجتماعی، رشد تروریسم در افغانستان نباید نادیده گرفته شود و توجه به این تهدید باید در اولویت قرار گیرد.
یادداشت تحریریه: این گزارش بر پایه روایت یک شهروند افغانستان و مدارکی است که هویت و بخشی از سابقه اداری او را نشان می‌دهد. رسانه نتوانسته رویدادهای شرح‌داده‌شده را به‌طور مستقل تأیید کند و آنچه می‌خوانید بازتاب گفته‌های راوی است. به درخواست او، هویت و جزئیات محل زندگی‌اش محفوظ مانده و با نام مستعار «سامان» معرفی می‌شود. این گزارش با موافقت راوی منتشر شده و حاوی توصیف‌هایی از شکنجه و آزار جنسی است.
عارفه احمدزاده، آموزگار و فعال حقوق بشر، در پیامی، ریشه خواسته‌های «نان، کار، آزادی» را در آموزش دانست و از جامعه جهانی خواست افغانستان را از فقر، بیکاری و بی‌سوادی نجات دهد. او تأکید کرد بدون بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها، دستیابی پایدار به این سه خواسته ممکن نخواهد بود.
صفحه ما را دنبال کنید