نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
هم‌زمان با پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، نمایندگان هفت جنبش و نهاد مدنی زنان با برگزاری تجمع اعتراضی خیابانی، علیه محرومیت از آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد و مشارکت اجتماعی اعتراض کردند. آنان از جامعه جهانی خواستند حقوق زنان و دختران را در اولویت قرار دهد و از فعالان زن، مدافعان حقوق بشر و نهادهای مدنی حمایت کند.
پانزده آگست ۲۰۲۱ برای بسیاری از مردم افغانستان تنها روز سقوط کابل نبود؛ روزی بود که امید یک نسل در میان ازدحام خیابان‌ها، فرار مردم و خاموشی ناگهانی یک نظام فرو ریخت. پنج سال بعد، خاطره آن روز همچنان زنده است؛ خاطره نسلی که در چند ساعت، دانشگاه، کار، امنیت و رؤیای آینده‌ای بهتر را از دست داد.
جنبش فریاد زنان افغانستان با انتشار بیانیه‌ای، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواست در برابر وضعیت زنان افغانستان بی‌تفاوت نمانند. این جنبش با اشاره به پنجمین سال بازگشت طالبان به قدرت، تأکید کرده است که زنان همچنان برای دستیابی به حقوق اساسی خود، از جمله آموزش، کار و مشارکت اجتماعی، به مبارزه ادامه می‌دهند.
جنبش فریاد زنان افغانستان با انتشار ویدیویی، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواسته است در برابر محرومیت زنان افغانستان از آموزش، کار و آزادی سکوت نکنند. این جنبش تأکید می‌کند که زنان افغانستان با وجود پنج سال محدودیت، همچنان برای عدالت، کرامت انسانی و حقوق بنیادین خود ایستاده‌اند.
در حالی که محرومیت زنان و دختران از آموزش به یکی از برجسته‌ترین نمادهای سیاست‌های طالبان تبدیل شده است، این یادداشت استدلال می‌کند که تمرکز دادخواهی صرفاً بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها، بدون به چالش کشیدن ساختار تبعیض و سرکوب، نمی‌تواند پاسخگوی ابعاد گسترده نقض حقوق بشر در افغانستان باشد و حتی ممکن است به عادی‌سازی وضعیت موجود بینجامد.
صفدرعلی احمدی در نخستین بخش سفرنامه «ماجراجویی افغانستان» روایت حضور ژان و لوکاس، دو مهمان اروپایی، در افغانستان را بازگو می‌کند؛ سفری که از بلخ آغاز شد و با دیدار از مکاتب، تجربه محدودیت‌های آموزشی دختران، زیبایی‌های بامیان و مواجهه با واقعیت‌های اجتماعی این کشور ادامه یافت.
صفحه ما را دنبال کنید