نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
پنج سال از محرومیت دختران افغانستان از آموزش متوسطه و عالی میگذرد؛ محرومیتی که زندگی و آینده میلیونها دختر را تحت تأثیر قرار داده است. در این روایت، نویسنده از رؤیای پزشک شدن، امیدهای خانواده و درد از دست رفتن فرصتهای آموزشی سخن میگوید؛ رؤیاهایی که با بسته شدن دروازههای مکتب و دانشگاه ناتمام ماندند.
آموزش دختران در افغانستان از امروز آغاز نشده است؛ بیش از یک قرن پیش، امانالله خان و ملکه ثریا آن را در مرکز اصلاحات اجتماعی و آموزشی قرار دادند. با وجود فراز و نشیبهای تاریخی، این پرسش همچنان پابرجاست: چرا حق آموزش دختران هنوز به یکی از چالشهای اصلی افغانستان تبدیل شده است؟
همزمان با پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، نمایندگان هفت جنبش و نهاد مدنی زنان با برگزاری تجمع اعتراضی خیابانی، علیه محرومیت از آموزش، کار، آزادی رفتوآمد و مشارکت اجتماعی اعتراض کردند. آنان از جامعه جهانی خواستند حقوق زنان و دختران را در اولویت قرار دهد و از فعالان زن، مدافعان حقوق بشر و نهادهای مدنی حمایت کند.
پانزده آگست ۲۰۲۱ برای بسیاری از مردم افغانستان تنها روز سقوط کابل نبود؛ روزی بود که امید یک نسل در میان ازدحام خیابانها، فرار مردم و خاموشی ناگهانی یک نظام فرو ریخت. پنج سال بعد، خاطره آن روز همچنان زنده است؛ خاطره نسلی که در چند ساعت، دانشگاه، کار، امنیت و رؤیای آیندهای بهتر را از دست داد.
جنبش فریاد زنان افغانستان با انتشار بیانیهای، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواست در برابر وضعیت زنان افغانستان بیتفاوت نمانند. این جنبش با اشاره به پنجمین سال بازگشت طالبان به قدرت، تأکید کرده است که زنان همچنان برای دستیابی به حقوق اساسی خود، از جمله آموزش، کار و مشارکت اجتماعی، به مبارزه ادامه میدهند.
جنبش فریاد زنان افغانستان با انتشار ویدیویی، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواسته است در برابر محرومیت زنان افغانستان از آموزش، کار و آزادی سکوت نکنند. این جنبش تأکید میکند که زنان افغانستان با وجود پنج سال محدودیت، همچنان برای عدالت، کرامت انسانی و حقوق بنیادین خود ایستادهاند.
صفحه ما را دنبال کنید