نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
وقتی به سخن یک دانشمند افتخار میکنیم، واقعاً به چه چیزی افتخار میکنیم؛ به نام و لقب او، یا به حقیقتی که از مسیرش به ما رسیده؟ سعید موسوی هشدار میدهد که ستایش کورکورانهی عنوانها میتواند به «پرستش شخصیت» بینجامد، و میپرسد: آیا خودِ ما نیز گاهی بلندگو را با صدا، عطر را با گل، و عنوان را با حقیقتِ «من» اشتباه گرفتهایم؟
شخصیت انسان نه در تنهایی، بلکه در برخورد مداوم با عرف و اجتماع شکل میگیرد. هر کنش فردی، وقتی در فضای عمومی دیده میشود، معنایی اجتماعی پیدا میکند و بر ذهن جمعی اثر میگذارد. در جهانی که مرز میان خصوصی و عمومی هر روز باریکتر میشود، فهم مسئولیتِ دیدهشدن ضرورتی اخلاقی و اجتماعی است.
صفحه ما را دنبال کنید