نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
جسور یوسفی، فعال حقوق بشر، در یادداشتی سحرگاهی وضعیت زنان افغانستان را با زبانی تصویری و انتقادی روایت کرده است. او مینویسد در سرزمینی که روزگاری زنان شاعر و پیشگام چون محجوبه هروی و رابعه بلخی میدرخشیدند، امروز زنان از حق کار، آموزش و حضور اجتماعی محروماند و بسیاری از آنان که زمانی مدیر، استاد یا متخصص بودند، اکنون برای بقای خانوادههایشان در صف نانوایی ایستادهاند.
انجینیر حسینه رفیع، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در کتاب تازهاش «سیاست سیاه در افغانستان» که به زبان انگلیسی منتشر شده، پرده از بازیهای پنهان قدرت، دستکاریهای سیاسی و آسیبهای ملی برمیدارد. او با تکیه بر تجربههای میدانی و مشاهدههای مستقیم، نشان میدهد چگونه تصمیمهای پشتپرده، فساد ساختاری و منافع شخصی، سرنوشت مردم—بهویژه زنان و جوانان—را تحت تأثیر قرار داده است.
۱۶۰۰ روز از بسته ماندن دروازههاي مکتب بر روي دختران افغانستان ميگذرد؛ رخدادي که به يک بحران انساني، سياسي و اجتماعي تبديل شده است. اين گزارش تحليلي بررسي ميکند چرا ساختار سياسي، جامعه و کشورهاي منطقه نتوانستند از حق آموزش دختران دفاع کنند و چگونه اين محروميت، سرمايه انساني و آينده کشور را با تهديدي جدي روبهرو کرده است.
اصولنامه جزایی طالبان، سندی ۱۱۹ مادهای، نمایانگر گذار این گروه از حکومت نظامی به قانونیکردن سرکوب سیستماتیک است. این سند بردهداری، آپارتاید طبقاتی و مذهبی، جرمانگاری عقاید مخالف و محدودیت شدید آزادیهای اجتماعی، فرهنگی و فردی را به شکل رسمی و حقوقی تثبیت میکند و جامعه را تحت کنترل مطلق حاکمان قرار میدهد.
با افزایش فشارهای امنیتی بر مدافعان حقوق بشر، زنان و خبرنگاران افغانستانی در پاکستان و تداوم خطر اخراج اجباری آنان، نگرانیها نسبت به نبود توجه کافی از سوی نهادهای بینالمللی شدت گرفته است؛ بهویژه آنکه حضور اخیر گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان در اسلامآباد، بدون رسیدگی مستقیم به وضعیت این گروههای آسیبپذیر، پرسشهای جدی درباره کارآمدی حمایتهای بینالمللی ایجاد کرده است.
کتاب «عدالت ترمیمی در افغانستان» پاسخی بومی به بحران نظام عدلی در دوران استبداد است. این اثر با واکاوی سنتهای حقوقی اقوام، فراتر از مجازات بر ترمیم آسیب و بازسازی اعتماد اجتماعی تأکید میکند. ثناءالله ادیب در این پژوهش روشمند، ضرورت عبور از چرخه انتقام و بازگشت به ریشههای اصیلِ آشتیجویانه را برای تحقق صلح پایدار در جامعه پسامنازعه ترسیم کرده است.