نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
رسول پارسی در یادداشتی با عنوان «اعتبار مقاومت و مبارزه یا رقابت دیده‌شدن؟» از سازوکاری انتقاد کرده است که به گفته او، فرصت‌ها، جایزه‌ها و منابع مالی بین‌المللی را در اختیار حلقه‌های محدودی از کنشگران افغانستان قرار می‌دهد. او می‌پرسد آیا صدای جامعه افغانستان در جهان واقعاً بازتاب‌دهنده تنوع کنشگران و تجربه‌های آن است یا تنها صدای برخورداران.
ائتلاف مستقل جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان روز جمعه، ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶، با برگزاری تجمعی اعتراضی، آنچه را نسل‌کشی و کشتار هدفمند هزاره‌ها خواندند محکوم کرد و خواستار پایان خشونت و تبعیض علیه این گروه قومی و مذهبی شد. معترضان همچنین از جامعه جهانی خواستند برای مستندسازی این جنایات و پاسخگو کردن عاملان اقدام کند.
این یادداشت با الهام از نوشته مصطفی سلیمانی، به بررسی طرحواره‌های روانی کسانی می‌پردازد که امروز با نام دین بر افغانستان حکم می‌رانند. از محرومیت دختران از تحصیل تا ممنوعیت اعتراضات مدنی و فشار بر اقلیت‌ها، نویسنده نشان می‌دهد چگونه زخم‌های روانی فردی، به سیاست‌های سرکوبگرانه یک رژیم و تجربه دینی یک نسل کامل بدل می‌شود.
گزارش‌ها حاکی از آن است که دیپلماسی طالبان برای رسمیت‌یابی بین‌المللی، با سه مانع اساسی روبه‌رو شده است: سرکوب نظام‌مند زنان و محرومیت دختران از تحصیل، توصیف سیاست‌های این گروه به‌عنوان «آپارتاید جنسیتی» توسط نهادهای بین‌المللی، و حضور شبکه‌های تروریستی زیر چتر حمایتی آن. این عوامل، اعتماد جهانی را از بین برده و طالبان را در انزوا نگه داشته است.
فوزیه وحدت، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در یادداشتی با مرور پنج سال فعالیت اعتراضی زنان افغانستان، پراکندگی، اختلافات داخلی و نبود هماهنگی میان جریان‌های مدنی را از مهم‌ترین چالش‌های این جنبش دانسته و هشدار داده است که ادامه این روند می‌تواند آینده مبارزات زنان را با مخاطره جدی روبه‌رو کند.
هیئت رهبری رهروان نهضت امانی افغانستان با صدور بیانیه‌ای از اعتراضات مدنی و صلح‌آمیز زنان در حمایت از حق آموزش، کار و آزادی‌های اساسی پشتیبانی کرد. این جریان با تأکید بر نقش زنان در توسعه کشور، محرومیت دختران و زنان از آموزش و اشتغال را مانعی جدی در برابر پیشرفت، عدالت اجتماعی و ثبات افغانستان دانست.
صفحه ما را دنبال کنید