پراکندگی، بزرگ‌ترین چالش جنبش زنان افغانستان

فوزیه وحدت، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در یادداشتی با مرور پنج سال فعالیت اعتراضی زنان افغانستان، پراکندگی، اختلافات داخلی و نبود هماهنگی میان جریان‌های مدنی را از مهم‌ترین چالش‌های این جنبش دانسته و هشدار داده است که ادامه این روند می‌تواند آینده مبارزات زنان را با مخاطره جدی روبه‌رو کند.

فوزیه وحدت، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در یادداشتی به بررسی وضعیت جنبش اعتراضی زنان افغانستان پس از پنج سال حاکمیت طالبان پرداخته و با طرح این پرسش که «سرنوشت جنبش زنان افغانستان به کجا می‌رود؟»، بر ضرورت بازنگری در روند فعالیت‌های این جنبش تأکید کرده است.

او نوشته است که زنان افغانستان در پنج سال گذشته یکی از دشوارترین دوره‌های تاریخ معاصر خود را تجربه کرده‌اند؛ دوره‌ای که به گفته وی با محرومیت از حقوق، محدودیت‌های گسترده و حذف تدریجی زنان از عرصه‌های اجتماعی همراه بوده است.

به گفته وحدت، در روزهای نخست بازگشت طالبان به قدرت، اعتراض‌های خیابانی زنان در کابل این امید را ایجاد کرده بود که این حرکت به یک جنبش فراگیر و هماهنگ ملی تبدیل شود؛ اما اکنون، پس از گذشت پنج سال، این پرسش مطرح است که چرا این جنبش به جای انسجام بیشتر، با پراکندگی روبه‌رو شده است.

وحدت معتقد است در این مدت، گروه‌ها و جریان‌های متعدد و کوچک با نام‌ها و ساختارهای مختلف شکل گرفته‌اند که در بسیاری از موارد، به جای همکاری، وارد رقابت با یکدیگر شده‌اند. به باور او، اختلاف‌های قومی، سمتی، شخصی و گروهی نیز بر این روند تأثیر گذاشته و مانع شکل‌گیری یک صدای واحد شده است.

او همچنین به حمایت‌های مالی و برنامه‌های بین‌المللی در حوزه زنان اشاره کرده و این پرسش را مطرح می‌کند که با وجود این امکانات، چرا هنوز یک ساختار هماهنگ و فراگیر برای پیگیری مطالبات زنان شکل نگرفته است.

در ادامه این یادداشت آمده است که بخشی از انرژی فعالان زن، به جای تمرکز بر دفاع از حقوق زنان و بازتاب وضعیت آنان، صرف اختلافات داخلی، رقابت‌ها، تخریب و بی‌اعتمادی میان گروه‌های مختلف شده است.

این فعال حقوق بشر همچنین می‌نویسد که به عنوان خبرنگار و از نخستین زنانی که در روزهای آغازین حاکمیت طالبان در اعتراض‌های خیابانی کابل حضور داشته، با نگرانی روند کنونی را دنبال می‌کند و معتقد است که اگر اختلافات داخلی ادامه یابد، این پراکندگی می‌تواند آسیب‌های جدی‌تری نسبت به فشارهای بیرونی بر جنبش زنان وارد کند.

فوزیه وحدت در پایان، از همه فعالان و جریان‌های مدافع حقوق زنان خواسته است هدف اصلی فعالیت‌های خود را بازنگری کنند و با کنار گذاشتن اختلاف‌ها، همکاری و همبستگی بیشتری برای پیگیری مطالبات زنان و مردم افغانستان ایجاد کنند.

او تأکید کرده است که آینده جنبش زنان افغانستان، بیش از آنکه به تعداد گروه‌ها و تشکل‌ها وابسته باشد، به صداقت، اتحاد و مسئولیت‌پذیری فعالان این حوزه در قبال مردم افغانستان بستگی دارد.