نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
دکتر پتونی تیچمن، رئیس و بنیان‌گذار انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان و از مدافعان حقوق زنان و حقوق بشر، در واکنش به تنش‌های اخیر گفته است که مردم افغانستان نباید به جنگ تشویق شوند. او تأکید کرده که درگیری کنونی میان پاکستان و طالبان است و افغانستان نباید به خانه امن طالبان پاکستانی تبدیل شود. تیچمن می‌گوید کسانی که برای این گروه در افغانستان جا فراهم کرده‌اند، در قبال پیامدهای آن مسئول‌اند.
شهربانو سادات، فیلم‌ساز شناخته‌شده افغانستان، در یادداشتی اعلام کرده است که برای نخستین‌بار هویت فمینیستی خود را به‌صورت رسمی و علنی بیان می‌کند. او می‌گوید سال‌هاست مانند یک فمینیست زیسته، نوشته و فیلم ساخته، اما اکنون زمان آن رسیده که این هویت را بی‌هراس نام‌گذاری کند. سادات ریشه فمینیست‌بودن خود را در مبارزات خواهرش می‌بیند و تأکید می‌کند که تجربه او، تجربه مشترک میلیون‌ها زن افغانستانی در برابر خشونت، نابرابری و بی‌صدایی است.
بانو فروغ کریمی، نویسنده افغانستانی‌الاصل مقیم هالند، با رمان «در چشمانم ابرها را حمل می‌کنم» برنده جایزه کتاب‌فروشان هالند در سال ۲۰۲۶ شد. هیأت داوران این اثر را «دلخراش، فوری و ساختاریافته» توصیف کرده‌اند و گفته‌اند کریمی توانسته به پناهنده‌گان صدا ببخشد. این جایزه امسال شامل پنج هزار یورو پول نقد نیز می‌شود.
یوناما در روز جهانی عدالت اجتماعی تأکید کرده است که محرومیت دختران از آموزش و حذف زنان از اجتماع، افغانستان را از عدالت اجتماعی دور می‌کند. این دفتر می‌گوید صلح پایدار زمانی ممکن است که زنان، جوانان، اقوام و افراد دارای معلولیت در تصمیم‌گیری‌ها سهیم باشند. هم‌زمان، محدودیت‌های طالبان و گزارش‌ها درباره قانونی‌سازی خشونت خانگی نگرانی‌ها را افزایش داده است.
مرضیه حمیدی، تکواندوکار و فعال حقوق زنان از افغانستان، در هجدهمین اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی برندۀ جایزۀ بین‌المللی حقوق زنان ۲۰۲۶ شد. این جایزه به پاس تلاش‌های او برای دفاع از حقوق زنان و دختران افغانستان اهدا شد. حمیدی پس از محدودیت‌های طالبان مهاجر شد و امروز یکی از چهره‌های جهانی است که صدای زنان محروم از آموزش، کار و ورزش را به جهان می‌رساند.
منابع محلی در بدخشان می‌گویند خودکشی یک دختر جوان پس از تجربه خشونت خانوادگی، بازتاب‌دهنده بحرانی عمیق‌تر در زندگی زنان این ولایت است. محدودیت‌های گسترده طالبان، بسته‌بودن مکاتب دخترانه، نبود حمایت روانی و کاهش دسترسی به عدالت، زمینه افزایش خشونت و ناامیدی را فراهم کرده است. کارشناسان می‌گویند این وضعیت نشانه فرسایش ساختارهای حمایتی و تشدید آسیب‌پذیری زنان و دختران است.
صفحه ما را دنبال کنید