آتوسا خراسانی: صدای زنان افغانستان خاموش نمی‌شود

خراسانی در این یادداشت که از داخل افغانستان نوشته شده، می‌گوید زنان و دختران با محرومیت از حقوق اساسی خود، از جمله آموزش، کار، انتخاب و زندگی با عزت روبه‌رو هستند. او تأکید می‌کند که محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان، زندگی روزمره زنان را تحت تأثیر قرار داده و آینده نسل جوان را با ابهام مواجه کرده است.

اعتراض از پشت دیوارهای خانه

این فعال حقوق زنان می‌نویسد که محدودیت بر حضور و فعالیت زنان در جامعه، مانع بیان خواسته‌ها و اعتراض‌های آنان نشده است. به باور او، زنانی که امکان اعتراض آزادانه در خیابان‌ها را ندارند، از نوشتن برای بازتاب وضعیت خود و بیان خواسته‌هایشان استفاده می‌کنند.

خراسانی در بخشی از یادداشت خود تأکید می‌کند که سرکوب نمی‌تواند اندیشه و خواست آزادی را از میان ببرد. او نوشتن را راهی برای رساندن صدای زنان به بیرون از مرزهای افغانستان و جلوگیری از فراموش‌شدن رنج و محرومیت آنان می‌داند.

درخواست از جامعه جهانی

معاون نهاد نوای زنان برای عدالت و برابری از جامعه جهانی می‌خواهد که وضعیت زنان و دختران افغانستان را نادیده نگیرد و در برابر محرومیت آنان از آموزش، کار و آزادی سکوت نکند.

او هشدار می‌دهد که محروم‌ماندن یک نسل از آموزش و فرصت‌های زندگی نباید به وضعیتی عادی تبدیل شود. خراسانی همچنین تأکید می‌کند که خواسته زنان افغانستان ترحم نیست، بلکه برخورداری از عدالت، آزادی و حقوق انسانی است.

تأکید بر امید و حق آزادی

خراسانی در پایان یادداشت خود می‌گوید که با وجود محدودیت‌ها، امید به آزادی همچنان زنده است و زنان به نوشتن و بیان تجربه‌های خود ادامه می‌دهند تا وضعیت آنان در سکوت و فراموشی باقی نماند.

این یادداشت بر ضرورت شنیده‌شدن صدای زنان افغانستان و توجه به حق آنان برای آموزش، کار، انتخاب و زندگی با عزت تأکید دارد.