زمستان کابل؛ وقتی سرما و کرایه هم‌دست می‌شوند

کابل، شهری که هر سال با فرارسیدن زمستان، کوچه‌ها و خیابان‌های آن با هوای سرد، برف و یخبندان روبه‌رو می‌شود؛ اما برای بسیاری از باشندگان فقیر این شهر، زمستان تنها یک فصل نیست، بلکه آزمونی دشوار برای زندگی است.

با آغاز سرمای زمستان، خانواده‌های نیازمند در بسیاری از مناطق کابل با مشکلات فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. شمار زیادی از مردم توانایی خرید لباس‌های گرم، کمپل، بخاری و مواد سوختی را ندارند.

کودکان، سالمندان و بیماران بیش از دیگران از سرمای هوا رنج می‌برند. برخی خانواده‌ها ناگزیرند شب و روز خود را با امکانات اندک سپری کنند؛ زیرا وسایل کافی برای گرم نگه‌داشتن خود و فرزندانشان در اختیار ندارند.

زمستان، درست همان فصلی است که درآمد بسیاری از این خانواده‌ها کاهش می‌یابد. کارگران روزمزد که در فصل گرما در ساختمان‌سازی و بازارها کار می‌کنند، با آمدن برف و سرما بیشتر روزها بیکار می‌مانند. خانواده‌ای که در تابستان به‌سختی روزگار می‌گذراند، در زمستان با هزینه‌ای بیشتر و درآمدی کمتر روبه‌رو می‌شود.

از سوی دیگر، افزایش کرایه خانه‌ها نیز بار سنگین دیگری بر دوش مردم گذاشته است. خانواده‌هایی که منبع درآمد ثابت و کار مناسب ندارند، به‌سختی می‌توانند کرایه خانه، مواد غذایی، دارو و سوخت زمستانی را فراهم کنند.

برخی مردم برای پرداخت کرایه خانه از نیازهای اولیه خود می‌گذرند و برخی دیگر همواره نگران‌اند که به دلیل ناتوانی در پرداخت کرایه، سرپناه خود را از دست بدهند.

بازگشت گسترده مهاجران از ایران و پاکستان نیز تقاضا برای خانه در کابل را بیشتر کرده است. بسیاری از خانواده‌های بازگشته، بی‌اندوخته و بی‌سرپناه، به پایتخت روی می‌آورند و همین امر، هم بر بهای کرایه می‌افزاید و هم یافتن سرپناهی ارزان را برای فقیرترین خانواده‌ها دشوارتر می‌کند.

برای یک پدر فقیر، چه لحظه‌ای دردناک‌تر از این می‌تواند باشد که فرزندش را از شدت سرما در حال لرزیدن ببیند، اما لباس گرم و سوخت کافی برای گرم کردن او نداشته باشد؟

درد یک مادر تا چه اندازه سنگین است که گرسنگی و سرمای فرزندانش را با چشمان خود ببیند، اما برای حل مشکلات آنان هیچ وسیله‌ای در اختیار نداشته باشد؟

ناچاری گاه خانواده‌ها را به راه‌هایی می‌کشاند که سلامتشان را به خطر می‌اندازد. سوزاندن پلاستیک و زباله به‌جای هیزم، یا افروختن زغال در اتاق‌های دربسته، هر زمستان در کابل قربانی می‌گیرد؛ قربانیانی که پشت هر یک از آنان، فقر ایستاده است.

زمستان نباید برای مردم فقیر فصل رنج، گرسنگی و بی‌سرپناهی باشد؛ بلکه این فصل، زمان انسان‌دوستی، همدلی و کمک به یکدیگر است.

افراد ثروتمند، تاجران، نهادهای خیریه و سازمان‌های امدادرسان باید دست خانواده‌های نیازمند را بگیرند. کمک در زمینه لباس‌های گرم، کمپل، مواد سوختی، مواد غذایی و کرایه خانه می‌تواند زندگی بسیاری از خانواده‌ها را نجات دهد و بخشی از بار سنگین مشکلات را از دوش آنان بردارد.

فرهنگ همیاری در جامعه ما ریشه‌ای کهن دارد. همسایه‌ای که بخشی از هیزمش را با همسایه نیازمندش قسمت می‌کند، یا صاحب‌خانه‌ای که در ماه‌های سرد، پرداخت کرایه را برای مستأجر فقیرش به تأخیر می‌اندازد، نمونه‌هایی از همین فرهنگ‌اند؛ فرهنگی که امروز بیش از هر زمان دیگر به آن نیاز داریم.

همچنان، نهادهای مسئول باید وضعیت کرایه خانه‌ها را به‌گونه جدی بررسی کنند و برای حمایت از مردم فقیر اقدامات عملی روی دست گیرند تا هیچ خانواده‌ای صرفاً به دلیل مشکلات اقتصادی، در شب‌های سرد زمستان از داشتن سرپناه محروم نشود.

نباید فراموش کنیم که انسانیت تنها در گفتار خلاصه نمی‌شود، بلکه در عمل آشکار می‌گردد. اگر دست یک نیازمند را بگیریم، به خانواده‌ای یک کمپل بدهیم، برای کودکی لباس گرم تهیه کنیم یا در کاهش مشکلات یک خانواده فقیر سهم بگیریم، در زندگی آنان چراغ امید را روشن خواهیم کرد.

بیایید در این زمستان سخت، صدای مردم فقیر کابل را بشنویم، درد آنان را درک کنیم و به اندازه توان خود در کنارشان باشیم؛ زیرا حتی کوچک‌ترین کمک ما نیز می‌تواند برای انسانی نیازمند، امیدی بزرگ برای ادامه زندگی باشد.