نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
مادر احمد سالها هر غروب در خانهاش را باز میگذاشت، به امید بازگشت پسری که قول داده بود فردا برمیگردد، اما تابوتش بازگشت. وقتی جنگ مدرسه روستا را تعطیل کرد، این مادر داغدار خانهاش را به مدرسهای برای کودکان بدل کرد و با آموختن حروف فارسی، وصیت پسرش را زنده نگه داشت: «اگر برنگشتم، وطن را زنده نگه دار.»
کتاب «سبزمنش؛ از پاسداری پارسی تا همگرایی فرهنگی» نوشته بسمالله شریفی منتشر شد؛ اثری که فعالیت یک دهه بنیاد جهانی سخنگستران سبزمنش و برنامههای آینده این مجموعه را بررسی میکند.
زبان فارسی در افغانستان پیشینهای هزارساله دارد؛ از دوران سامانیان و غزنویان تا هرات عصر تیموریان، همواره زبان دیوان، شعر و دانش این سرزمین بود، اما در سال ۱۹۶۴ نام آن به دری تغییر یافت و اکنون با بازگشت طالبان به قدرت، حذف تابلوهای فارسی و محدودیت در آموزش، جایگاه این زبان را تضعیف میکند.
هشتم جوزا در تقویم فرهنگی افغانستان به نام «روز ملی زبان پشتو» ثبت شده است. مناسبتی که اگرچه فرصتی برای تکریم یکی از ستونهای هویت ملی و ادبی این سرزمین است، اما امسال در فضایی برگزار میشود که ابهامات عمیق پیرامون سیاستگذاریهای فرهنگی و نحوه تعامل حاکمیت با تنوع زبانی، بیش از هر زمان دیگری خودنمایی میکند. این روز، بیش از آنکه صرفاً یک گرامیداشت نمادین باشد، آینهای است از چالشهای پیش روی توسعه زبان و فرهنگ در کشوری با بافت اجتماعی و زبانی بسیار پیچیده.
نتایج یک پژوهش علمی منتشرشده در مجلهای در ازبکستان نشان میدهد بنیاد جهانی سخنگستران سبزمنش بهعنوان نخستین سازمان بینالمللی مستقل فرهنگی با محوریت زبان فارسی معرفی شده است. این مقاله با بررسی اسناد رسمی، دادههای میدانی و دیدگاههای نخبگان فرهنگی از چند کشور، فعالیتهای فرامرزی بنیاد را در ۳۳ کشور تحلیل کرده و آن را نمونهای از دیپلماسی فرهنگی غیردولتی و شبکهسازی میانفرهنگی دانسته است.
روز جهانی زبان مادری امسال در شرایطی در افغانستان گرامی داشته میشود که بسیاری از زبانهای کشور، بهویژه فارسی، اوزبیکی، ترکمنی و زبانهای محلی، زیر فشار سیاستهای زبانی طالبان قرار گرفتهاند. در حالیکه حکومت پیشین گامهایی برای حمایت از چندزبانی برداشته بود، اکنون حذف ساختاری و محدودیتهای فرهنگی نگرانیها را درباره آینده تنوع زبانی و هویت جمعی افغانستان افزایش داده است.
صفحه ما را دنبال کنید