نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
همزمان با پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، نمایندگان هفت جنبش و نهاد مدنی زنان با برگزاری تجمع اعتراضی خیابانی، علیه محرومیت از آموزش، کار، آزادی رفتوآمد و مشارکت اجتماعی اعتراض کردند. آنان از جامعه جهانی خواستند حقوق زنان و دختران را در اولویت قرار دهد و از فعالان زن، مدافعان حقوق بشر و نهادهای مدنی حمایت کند.
پنج سال پس از سقوط کابل در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، افغانستان همچنان درگیر پیامدهای عمیق آن روز است؛ از محرومیت ۲.۴ میلیون دختر از آموزش متوسطه و خاموشی رسانهها تا موج گسترده مهاجرت نخبگان و آوارگی خانوادهها. این گزارش با نگاهی به این بحرانها، میپرسد افغانستان چگونه میتواند بار دیگر بر پایه عدالت و مشارکت مردمی بازسازی شود.
استقلال و آزادی را چگونه باید سنجید؛ با شعارها و پروژههای عمرانی یا با زندگی واقعی شهروندان؟ این یادداشت نشان میدهد چگونه تعریف منافع ملی میتواند در نظامهای اقتدارگرا از منافع عمومی فاصله بگیرد و به ابزاری برای حفظ قدرت تبدیل شود؛ مسئلهای که در افغانستان امروز، با محدودیت آموزش، حذف اجتماعی زنان و بحران مهاجرت، اهمیت بیشتری پیدا میکند.
گزارشها حاکی از آن است که دیپلماسی طالبان برای رسمیتیابی بینالمللی، با سه مانع اساسی روبهرو شده است: سرکوب نظاممند زنان و محرومیت دختران از تحصیل، توصیف سیاستهای این گروه بهعنوان «آپارتاید جنسیتی» توسط نهادهای بینالمللی، و حضور شبکههای تروریستی زیر چتر حمایتی آن. این عوامل، اعتماد جهانی را از بین برده و طالبان را در انزوا نگه داشته است.
پتونی تایچمن، فعال حقوق زنان و بنیانگذار انجمن هماهنگی زنان افغانستان، در یادداشتی اعلام کرد که با وجود مخالفت دیرینهاش با جنگ، پیامدهای نزدیک به پنج سال حاکمیت طالبان بر افغانستان، او را به این نتیجه رسانده است که مبارزه و ایستادگی در برابر طالبان برای جلوگیری از تشدید بحرانهای انسانی و اجتماعی ضروری است.
جنبش فریاد زنان افغانستان با انتشار ویدیویی، از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواسته است در برابر محرومیت زنان افغانستان از آموزش، کار و آزادی سکوت نکنند. این جنبش تأکید میکند که زنان افغانستان با وجود پنج سال محدودیت، همچنان برای عدالت، کرامت انسانی و حقوق بنیادین خود ایستادهاند.
صفحه ما را دنبال کنید