مهاجرت Archives | خبرگزاری شانا

مهاجرت؛ تاریخ ناگفته یک نسل از مردم افغانستان

مهاجرت میلیون‌ها شهروند افغانستان در پی جنگ، ناامنی، فقر و بی‌ثباتی، به شکل‌گیری نسلی انجامیده است که بخش بزرگی از عمر خود را دور از خانه و خانواده سپری کرده‌اند. زړګی ویساء صافی در این یادداشت، با تأکید بر ضرورت ثبت خاطرات و روایت‌های مهاجران، هشدار می‌دهد که فراموشی تجربه‌های آنان به معنای ازدست‌رفتن بخشی از تاریخ و حافظه جمعی مردم افغانستان است.

وطن‌دوستی؛ فراتر از شعار

نادیه فضل، شاعر افغانستانی، در نوشته‌ای در صفحه اجتماعی خود درباره معنای وطن‌دوستی پرسیده است که آیا عشق به وطن تنها به زادگاه و خاطرات گذشته محدود می‌شود یا در رفتار روزمره نیز معنا دارد. او با مقایسه تجربه زندگی در کابل و آلمان، پاکیزگی محیط، رعایت آرامش دیگران و احترام به قانون را از جلوه‌های مسئولیت شهروندی دانسته است.

«احمد سعیدی» بیست روز میان مرگ و زندگی

احمد سعیدی، تحلیلگر سیاسی و فعال مدنی، پس از نزدیک به ۲۰ روز بستری در شفاخانه‌ای در سوئیس که آن را روزهای میان مرگ و زندگی خوانده، بهبود یافته است. او در یادداشتی از کاهش ده کیلوگرام وزن، تنهایی بیماری در غربت و شناختن دوستان واقعی نوشته و از بیش از ۴۰ نفری که به عیادتش رفتند، قدردانی کرده است.

وطن دل‌شکستگان

بی‌بی زرغونه سال‌ها کنار دروازه خانه‌اش در کابل چشم‌به‌راه پسرش احمد ماند. احمد که از جنگ گریخته بود، سرانجام به خانه بازمی‌گردد، اما درمی‌یابد بازگشت او درمان دردهای وطن نیست. او همراه مردم روستا مکتب را از نو می‌سازد و باور دارد افغانستان تنها آن‌گاه آباد می‌شود که مردمش دست یکدیگر را بگیرند، نه آن‌که همدیگر را کنار بزنند.

همه‌چیز خوب است؛ اما اینجا خانه من نیست

زندگی آرام، کار آبرومند و محیطی امن نتوانسته احساس بیگانگی یک مهاجر را از میان ببرد؛ او در میان آسایش روزمره، همچنان دلتنگ وطن، خاطرات کودکی و روزهایی است که با وجود سختی‌ها، خود را بیگانه نمی‌دانست و با مردم، زبان و محیط زندگی‌اش احساس نزدیکی و تعلق عمیق می‌کرد و بازگشت به وطن را آرزو دارد.

آیا «عقل مردم به چشم‌شان است»؟

من در پنجاه‌وهفت‌سالگی هنوز احساس می‌کنم چیزهای بسیاری برای آموختن دارم؛ همین باور مرا به یاد افغانستان انداخت. می‌پرسم آیا ساختن چند جاده و ساختمان، به‌تنهایی نشانه پیشرفت یک جامعه است؟ به باور من، پیشرفت واقعی را نمی‌توان فقط از روی جاده‌ها سنجید؛ باید پرسید آیا دختران می‌توانند درس بخوانند و آیا بیمار بدون ترک کشور درمان می‌شود، یا نه؟