دو هزار مهاجر افغانستانی در قبرس؛ سالها در انتظار پناهندگی
حدود دو هزار مهاجر افغانستانی که بیشتر آنان طی سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ وارد قبرس شدهاند، همچنان در انتظار تصمیم نهایی درباره پروندههای پناهندگی خود هستند. روند طولانی بررسی درخواستها، زندگی بسیاری از آنان را در وضعیتی نامعلوم قرار داده و امید به آغاز زندگی تازه را با نگرانی از آینده درهم آمیخته است.
انتظار؛ دشوارتر از سفر
برای صدها خانواده و جوان افغانستانی که طی سالهای اخیر به امید امنیت و آیندهای بهتر راهی قبرس شدند، انتظار اکنون به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره تبدیل شده است. بسیاری از آنان ماهها و حتی سالهاست که چشمانتظار تصمیم نهایی اداره رسیدگی به درخواستهای پناهندگی هستند؛ انتظاری که نه زمان پایان آن مشخص است و نه سرنوشت پروندهها.
برآوردها نشان میدهد حدود دو هزار مهاجر افغانستانی در قبرس همچنان در مرحله بررسی درخواستهای پناهندگی قرار دارند. بیشتر آنان در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ وارد این کشور شدهاند و میگویند بلاتکلیفی، مهمترین چالش زندگی امروز آنان است.
مرتضی، ۲۵ ساله و اهل کابل، یکی از این پناهجویان است. او در سال ۲۰۲۳ وارد قبرس شد؛ سفری که با امید به امنیت و آغاز زندگی تازه آغاز شد، اما اکنون پس از گذشت بیش از دو سال، هنوز پاسخی درباره پرونده پناهندگی خود دریافت نکرده است.
او میگوید:
«وقتی افغانستان را ترک کردم، فکر میکردم سختترین مرحله زندگی همان سفر است، اما بعد فهمیدم انتظار هم میتواند بسیار سخت باشد. هر روز منتظر خبری هستیم که نمیدانیم چه زمانی خواهد رسید.»
به گفته مرتضی، نامعلوم بودن آینده، برنامهریزی برای زندگی را دشوار کرده است.
«وقتی ندانی فردایت چه میشود، نمیتوانی برای زندگی تصمیم بگیری. میخواهیم کار کنیم، پیشرفت کنیم و یک زندگی عادی داشته باشیم.»
زندگی میان امید و بلاتکلیفی
فاطمه، ۲۷ ساله و اهل بامیان، نیز از سال ۲۰۲۳ در قبرس زندگی میکند و همچنان منتظر نتیجه درخواست پناهندگی خود است.
او میگوید هنگام ترک افغانستان، تصور میکرد پس از رسیدن به اروپا، آرامش و ثبات بیشتری خواهد یافت، اما انتظار طولانی، نگرانیهای تازهای برای او و بسیاری از پناهجویان ایجاد کرده است.
«ما با امید آمدیم. فکر میکردیم اینجا جایی است که میتوانیم امنیت و آرامش پیدا کنیم، اما انتظار طولانی باعث شده همیشه نگران آینده باشیم.»
به گفته او، دوری از خانواده، بلاتکلیفی و نداشتن چشماندازی روشن برای آینده، فشارهای روحی سنگینی بر بسیاری از پناهجویان وارد کرده است.
«بزرگترین آرزوی ما یک زندگی معمولی است؛ اینکه بتوانیم با آرامش کار کنیم، درس بخوانیم و برای آینده برنامه داشته باشیم.»
پروندههای پناهجویان افغانستانی در اداره رسیدگی به درخواستهای پناهندگی قبرس در نیکوزیا بررسی میشود، اما بسیاری از متقاضیان میگویند روند طولانی رسیدگی، آنان را در وضعیتی معلق قرار داده است.
در این مدت، بسیاری از مهاجران با مشکلات اقتصادی، دشواری در یافتن فرصتهای شغلی، یادگیری زبان، سازگاری با جامعه میزبان و فشارهای روانی ناشی از بلاتکلیفی دستوپنجه نرم میکنند.
با وجود همه دشواریها، بسیاری از مهاجران افغانستانی تأکید میکنند که خواهان وابستگی دائمی به کمکهای دولتی یا نهادهای حمایتی نیستند و تنها انتظار دارند فرصت ساختن آیندهای مستقل برای آنان فراهم شود.
مرتضی میگوید:
«ما نمیخواهیم کسی برای همیشه از ما حمایت کند. فقط میخواهیم فرصت داشته باشیم که خودمان آیندهمان را بسازیم.»
پایان انتظار، آرزوی مشترک
برای حدود دو هزار مهاجر افغانستانی در قبرس، انتظار همچنان ادامه دارد؛ انتظاری که برای بسیاری، به طولانیترین مرحله مهاجرت تبدیل شده است. پشت هر پرونده، داستان انسانی قرار دارد که جنگ، ناامنی یا محدودیتهای گسترده را پشت سر گذاشته و اکنون چشم به تصمیمی دوخته است که میتواند مسیر زندگیاش را تغییر دهد.
برای مرتضی از کابل، فاطمه از بامیان و صدها پناهجوی دیگر، پرسشی که سالهاست بیپاسخ مانده، همچنان تکرار میشود:
«چه زمانی سرنوشت ما روشن خواهد شد؟»
این گزارش بخشی از واقعیت زندگی مهاجران افغانستانی در قبرس را روایت میکند؛ انسانهایی که در جستوجوی امنیت و آیندهای بهتر، اکنون میان امید و انتظار روزگار میگذرانند و چشمانتظار تصمیمی هستند که میتواند مسیر زندگیشان را دگرگون کند.
- محمدتقی مشفق | خبرگزاری شانا، نیکوزیا – قبرس
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰