صدای دختران افغانستانی در گلوی‌شان خفه شده

شبکه خبری سی‌بی‌اس، نامه‌های دختران افغانستانی به جهان را که کارمندان این رسانه از دانش‌آموزان یک مکتب مخفی دریافت کرده‌اند، نشر کرده است. در یکی از این نامه‌ها، دختری از جهان خواسته صدای زنان و دختران افغانستانی را که به گفته او در گلوی‌شان خفه شده و توان فریادزدن ندارند، بشنود.

او در بخشی از این نامه نوشته: «شما افغانستان را نمی‌بینید؟ مردم بی‌پناهی که بدون جرم در زندان‌ها و کوچه و پس‌کوچه شهر بی‌صدا جان می‌دهند، یعنی این حقوق بشر است؟ این فقط گفته‌های من نیست، حرف‌هایی است که مردم کشورم اجازه بیانش را ندارند.»

سی‌بی‌اس چندین نامه از دختران افغانستانی به جهان را نشر کرده است. خبرنگاران این رسانه اجازه یافته‌اند از یک مکتب مخفی در گوشه‌ای از کابل بازدید کنند.

سی‌بی‌اس نوشته دانش‌آموزان ۱۴ تا ۱۶ ساله، تیم این رسانه را با درخواست برای رساندن پیام‌های عمیقاً شخصی که هرکدام با دست نوشته بودند، شگفت‌زده کرده‌اند. آنان از جهان خواسته‌اند برای‌شان کمک کند تا از شرایطی که پس از بازگشت طالبان به قدرت پیش آمده، نجات یابند.

سی‌بی‌اس نوشته این دانش‌آموزان و آموزگاران‌شان در برابر آنچه این رسانه «رژیم طالبان» توصیف کرده، ایستادگی می‌کنند؛ طالبان پس از بازپس‌گیری کنترل کشور، آموزش را برای همه دختران بالاتر از صنف ششم ممنوع کرده است. این رسانه برای حفاظت از دانش‌آموزان و آموزگاران‌شان، تمام اطلاعات مربوط به هویت آنان را حذف کرده است.

به نوشته سی‌بی‌اس، تأکید بر میزان خطری که این دختران با رفتن به مکتب زیرزمینی متحمل می‌شوند، دشوار است. این دانش‌آموزان تا حد امکان لباس‌های محافظه‌کارانه می‌پوشند و برای جلوگیری از جلب توجه، چیزی جز قلم و کتابچه با خود حمل نمی‌کنند.

برخی آنان حتی تکه‌های پارچه را در کیف‌های خود می‌گذارند تا اگر توسط مأموران امر به معروف طالبان متوقف شدند، بتوانند بگویند فقط به درس خیاطی می‌روند. یکی از دختران به این رسانه گفته: «ما از طالبان می‌ترسیم. ممکن است ما را بازداشت کنند.»

عبدالقهار بلخی، سخنگوی وزارت خارجه طالبان، در پاسخ به پرسش سی‌بی‌اس درباره ممنوعیت رفتن دختران بالاتر از صنف ششم به مکتب گفته: «این یک نوع خاص از نظام آموزشی و سیستم تحصیلی است و فعلاً متوقف شده است.» او اصرار داشته این وضعیت «به معنای سلب حقوق اساسی آنان برای آموزش نیست».

اما به نوشته سی‌بی‌اس، این استدلال برای بسیاری، از جمله زنان و دخترانی که در زیرزمین کابل درس می‌خوانند، قابل درک نیست.

آموزگار اصلی این مکتب زیرزمینی یک زن ۲۵ ساله است که زمانی طالبان تحصیل زنان در دانشگاه‌ها را ممنوع کرد، در سال آخر دانشگاه بود و برای دریافت مدرک عالی در رشته علوم تحصیل می‌کرد. او به سی‌بی‌اس گفته این صنف‌ها را برگزار می‌کند، چون نمی‌خواهد این دختران مانند زنان ۲۰ سال پیش بی‌سواد و کم‌سواد باشند.

در پایان صنفی که خبرنگاران این رسانه آمریکایی از آن بازدید کرده‌اند، دانش‌آموزان نامه‌هایی به آنان داده‌اند، به امید این‌که صدای آنان را به جهان برسانند.

یکی از دانش‌آموزان در نامه خود نوشته: «نمی‌خواهم درباره رویاهای بزرگم برای شما بگویم. من چیزهایی را می‌خواهم که هیچ‌کس نباید مجبور باشد رویای داشتن‌شان را در سر بپروراند. من حقوق می‌خواهم: حق تحصیل، حق کار، حق انتخاب و حق ساختن آینده خودم. آیا واقعاً درخواست زیادی است؟» او افزوده است: «جهان، من از تو یک زندگی عادی می‌خواهم؛ زندگی‌ای که در آن داشتن نان یک رویا نباشد، کار کردن وابسته به شانس نباشد و امنیت و آزادی خیال‌پردازی نباشند.»