آپارتاید جنسیتی Archives | صفحه ۲ از ۴

معترضان دیپورت‌شده در کابل خواستار پایان سکوت جهانی شدند

اعضای دیپورت‌شده جنبش آزادگان در تبعید، هم‌زمان با نزدیک شدن به سالگرد سقوط جمهوری در ۱۵ آگست، در کابل گردهم آمدند و با در دست داشتن تصاویر زنان قربانی خشونت و زن‌ستیزی، از جامعه جهانی خواستند در برابر نقض گسترده حقوق بشر توسط طالبان سکوت نکند؛ آنان تأکید کردند سکوت امروز، قربانیان فردا را بیشتر خواهد کرد.

نهادهای معترض؛ سدِّ مشروعیت‌بخشی جهانی به طالبان

گزارش‌ها حاکی از آن است که دیپلماسی طالبان برای رسمیت‌یابی بین‌المللی، با سه مانع اساسی روبه‌رو شده است: سرکوب نظام‌مند زنان و محرومیت دختران از تحصیل، توصیف سیاست‌های این گروه به‌عنوان «آپارتاید جنسیتی» توسط نهادهای بین‌المللی، و حضور شبکه‌های تروریستی زیر چتر حمایتی آن. این عوامل، اعتماد جهانی را از بین برده و طالبان را در انزوا نگه داشته است.

«لوکوموتیوران اقتصادِ سیاسی رژیم آپارتاید و ترور»

نورالدین عزیزی، وزیر صنعت و تجارت طالبان، طی سال‌های اخیر به یکی از چهره‌های محوری تعاملات اقتصادی این گروه با کشورهای منطقه تبدیل شده است. این یادداشت با تمرکز بر جایگاه او، نسبت میان سیاست‌های اقتصادی طالبان، تلاش برای کاهش انزوای بین‌المللی و ساختار قدرت و سرکوب در افغانستان را مورد بررسی قرار می‌دهد.

فراخوان برگزاری تجمع اعتراضی علیه طالبان در پاریس

ائتلافی از جنبش‌های زنان و نهادهای مدنی افغانستان با انتشار فراخوانی، از شهروندان، فعالان حقوق بشر و حامیان آزادی دعوت کردند تا ۱۶ اوت ۲۰۲۶ در پاریس در تجمعی اعتراضی علیه طالبان شرکت کنند. برگزارکنندگان خواستار عدم به‌رسمیت‌شناسی طالبان و حمایت از حقوق و آزادی‌های مردم افغانستان شده‌اند.

پنج سال حکومت طالبان؛ افغانستانی که هر روز کوچک‌تر می‌شود

پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، تازه‌ترین گزارش‌های سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد افغانستان با گسترش محدودیت‌های حقوق بشری، سرکوب رسانه‌های مستقل، تشدید بحران اقتصادی و افزایش نیازهای بشردوستانه روبه‌رو است. این گزارش‌ها از تداوم فشار بر زنان، کاهش آزادی‌های مدنی و وخامت شرایط معیشتی میلیون‌ها شهروند خبر می‌دهند.

دادخواهی فراتر از دروازه‌های بسته

در حالی که محرومیت زنان و دختران از آموزش به یکی از برجسته‌ترین نمادهای سیاست‌های طالبان تبدیل شده است، این یادداشت استدلال می‌کند که تمرکز دادخواهی صرفاً بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها، بدون به چالش کشیدن ساختار تبعیض و سرکوب، نمی‌تواند پاسخگوی ابعاد گسترده نقض حقوق بشر در افغانستان باشد و حتی ممکن است به عادی‌سازی وضعیت موجود بینجامد.