نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
میزبانی رهبری طلوعنیوز و موبیگروپ از مقامهای طالبان در یک محفل خصوصی، با انتقاد گسترده جامعه رسانهیی افغانستان روبهرو شده است؛ اقدامی که منتقدان آن را در تضاد با سابقه طلوعنیوز میدانند، رسانهای که در حمله انتحاری طالبان در سال ۲۰۱۶ هفت کارمند خود را از دست داد و اکنون با پخش موسیقی جنجالی در این محفل، پرسشهای جدی درباره استقلال و اخلاق حرفهای رسانه مطرح شده است.
آنچه در ادامه میخوانید، یادداشتی تحلیلی از عباس کوثری است که به یکی از آسیبهای آشنای فضای مجازی افغانستان میپردازد: تبدیلشدن نقد و پرسش به دشنام و توهین، آنگاه که استدلال به بنبست میرسد. نویسنده با نگاهی انتقادی، ریشه این رفتار را در تعصبات قومی، سیاسی و مذهبی جستوجو میکند و از خوانندگان میخواهد بهجای «چه کسی گفته»، بپرسند «آیا درست گفته است؟»
روایت یک دوستی میان فارسی زبان و پشتو زبان در روزهای دشوار بیماری، پرسشی مهم را پیش میکشد: چرا تفاوتهای قومی و زبانی که در زندگی واقعی مانع دوستی و همدلی نیستند، در فضای سیاسی و اجتماعی به دیوار جدایی تبدیل میشوند؟ آیا تجربه مستقیم خود را باور کنیم یا تصویری را که متعصبان از «دیگری» ساختهاند؟
در تلخترین و جنجالیترین بخش این یادداشت، نویسنده بهجای قناعت به نقد مهاجران عادی، سراغ دو چهره سیاسی میرود: به باور او، زلمی خلیلزاد دموکراسی را فدای مصلحتهای قومی کرد و اشرف غنی با گسترش تعصبات زبانی و قومی، هزاران جوان را به کشتن داد و سرانجام فرار را بر ماندن ترجیح داد؛ اتهامی سنگین و بهشدت واکنشبرانگیز.
سعید موسوی در این تحلیل با تکیه بر نهجالبلاغه و خوانش مرتضی مطهری، شباهت روحی خوارج و طالبان را بررسی میکند. او تأکید دارد این دو پدیده از نظر زمینه تاریخی، مبانی کلامی و ساختار سازمانی یکسان نیستند، اما هر دو نشان میدهند چگونه بحران اجتماعی، جمود فکری و تقدسبخشی به برداشت شخصی، دین را به ابزار اعمال قدرت تبدیل میکند.
نویسنده در پایان یادداشت، تجربهای تازه را با خاطرات کهنه پیوند میزند: تلاش او برای گرفتن کمک از نهادهای «حامی روزنامهنگاران» با سکوت یا بیتفاوتی روبهرو میشود. او این پرسش را مطرح میکند که آیا حتی حمایت از خبرنگاران نیز، مانند شرکتها و NGOهای دهه گذشته، از مسیر روابط خانوادگی و آشنایی میگذرد، نه از مسیر سابقه و شایستگی واقعی.
صفحه ما را دنبال کنید