نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
پنج سال پس از سقوط کابل در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، افغانستان همچنان درگیر پیامدهای عمیق آن روز است؛ از محرومیت ۲.۴ میلیون دختر از آموزش متوسطه و خاموشی رسانهها تا موج گسترده مهاجرت نخبگان و آوارگی خانوادهها. این گزارش با نگاهی به این بحرانها، میپرسد افغانستان چگونه میتواند بار دیگر بر پایه عدالت و مشارکت مردمی بازسازی شود.
جنبش شنبههای ارغوانی در ولایتهای بلخ، هرات، تخار و کابل بهمناسبت پانزدهمین سالروز پیروزی طالبان، با انتشار بیانیهای و آتشزدن تصاویر رهبران این گروه، وضعیت افغانستان را دچار بحرانهای چندلایه سیاسی، اقتصادی و حقوقبشری دانست و خواستار محاکمه رهبران طالبان در دیوان بینالمللی کیفری، پایان عادیسازی روابط با طالبان و توقف سرکوب سیستماتیک زنان شد.
این یادداشت از زبان دختران و زنان افغانستان، پانزدهم آگست را یادآور محدودیتهای گسترده در مسیر آموزش، کار و تحقق آرزوهای آنان میداند و با استناد به آیات قرآن، بر ارزش علمآموزی، کرامت انسانی و نقش زنان در ساختن آینده افغانستان تأکید میکند.
«فکر میکردم سقوط یک نظام، سقوط رؤیاهایم هم هست» خدیجه نصرتی اینگونه داستان زندگیاش را آغاز میکند؛ دختری که با بستهشدن درهای دانشگاه توسط رژیم طالبان، ناچار مسیر تازهای برای آموختن یافت. او از زبان خودش میگوید چگونه زبان ترکی و فرانسوی آموخت، استاد آنلاین شد و سرانجام از طریق دانشگاه آنلاین زنان به رشته دلخواهش بازگشت. آیا این روایت میتواند الهامبخش دختران دیگر باشد؟
منابع محلی در بدخشان میگویند یک چرخبال نظامی طالبان در منطقه «ریگ کفشین» ولسوالی نسی سقوط کرده است. این رویداد در جریان درگیری میان نیروهای طالبان و افراد وابسته به جمعهخان فاتح رخ داده و منابع مدعیاند چرخبال هدف قرار گرفته است. با این حال، چگونگی سقوط، شمار و سرنوشت سرنشینان تاکنون بهگونه مستقل تأیید نشده است.
در پی وقوع درگیری نیمساعته در مرکز میدان وردک، «جبهه ملی استقلال افغانستان» با ارسال اعلامیهای به خبرگزاری شانا، مسئولیت حمله به ساختمانهای ولایت و فرماندهی امنیه تحت کنترل رژیم طالبان را برعهده گرفت. این جبهه مدعی کشتهشدن هفت عضو طالبان و زخمیشدن دهها تن دیگر شده است، اما مقامات محلی طالبان همچنان درباره این رویداد سکوت کردهاند.
صفحه ما را دنبال کنید