نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
روز جهانی حقوق بشر در افغانستان، زیر سلطه طالبان، بهجای جشن آزادی و کرامت انسانی، یادآور محرومیت زنان از تحصیل، کار و حضور اجتماعی است. قوانین تبعیضآمیز طالبان، میلیونها زن را به زندانیان جنسیتی بدل کرده و آینده کشور را به تاریکی کشانده است؛ آپارتاید جنسیتی آشکار که جهان نباید در برابر آن سکوت کند.
وقتی سیاستمداران مسائل کلان و حیاتی را بیسروصدا تصویب میکنند، افکار عمومی سرگرم بحثهای پیشپاافتاده میشود. اصل پیشپاافتادگی پارکینسون نشان میدهد چگونه چرندیات جذابتر از حقیقت جلوه میکنند؛ مردم برای مشارکت در تصمیمگیری به موضوعات ساده وارد میشوند و رسانهها نیز آن را بزرگ میکنند، در حالیکه مسائل بنیادین و پیچیده به حاشیه رانده میشوند.
جنبش شنبههای ارغوانی در بیانیهای به مناسبت روز جهانی حقوق بشر اعلام کرد طالبان با آپارتاید جنسیتی و زبانی، کوچهای اجباری، سرکوب آزادی بیان و بازداشت فعالان، افغانستان را به بحران شدید حقوق بشری کشاندهاند. این جنبش خواستار تحریم، محاکمه رهبران طالبان، حمایت از مقاومت زنان و ایجاد ساختار سیاسی دموکراتیک و غیرمتمرکز شد.
سازمان حق و عدالت در روز جهانی حقوق بشر تأکید کرد که حقوق انسانها در افغانستان، به ویژه زنان، کودکان و اقشار آسیبپذیر، باید محترم شمرده شود. این سازمان خواستار پایان نقض حقوق و ایجاد فرصتهای برابر برای همه شد و حمایت مستمر از مردم را وظیفهای همگانی خواند.
زن ۳۲ ساله در آقچه جوزجان قربانی قتل ناموسی شد؛ برادرش با سلاح چرهای او را کشت و طالبان انگیزه را «ناموسی» اعلام کردند. این رویداد نمونهای از خشونت ساختاری علیه زنان است؛ پدیدهای که ریشه در مردسالاری، عرفهای قبیلهای و ضعف قانون دارد و با سیاستهای طالبان بیش از پیش تشدید میشود.
در شرایط دشوار مهاجرت و اخراجهای اجباری در پاکستان، بانو زحل فعال مدنی افغانستان با ایجاد آموزشگاهی کوچک برای کودکان پناهنده، امیدی تازه به آموزش و آینده بخشید. مسئله آموزش مهاجرین افغانستانی در پاکستان یکی از چالشهای جدی و کمتر دیدهشده است. کودکان پناهنده در شرایطی زندگی میکنند که دسترسی به مکتب و امکانات آموزشی […]