نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
حرکت فکری افغانها در پنجمین سالگرد سقوط جمهوری اسلامی افغانستان، ۱۵ اگست را روز پرسش، حساب و محاسبه تاریخی خواند و خواستار بررسی عوامل سیاسی و راهبردی سقوط نظام پیشین شد. این جریان تأکید کرده است که آینده افغانستان باید بر اراده مردم، تفاهم ملی، عدالت، حقوق بشر، حاکمیت قانون، مشارکت سیاسی و شمول اجتماعی استوار باشد.
همزمان با پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، نمایندگان هفت جنبش و نهاد مدنی زنان با برگزاری تجمع اعتراضی خیابانی، علیه محرومیت از آموزش، کار، آزادی رفتوآمد و مشارکت اجتماعی اعتراض کردند. آنان از جامعه جهانی خواستند حقوق زنان و دختران را در اولویت قرار دهد و از فعالان زن، مدافعان حقوق بشر و نهادهای مدنی حمایت کند.
این روایت شخصی، داستان یک سال دوری ناگزیر از افغانستان است؛ از سالهای فعالیت رسانهای زیر فشار و سانسور طالبان تا بستهشدن رسانه و نهاد خیریه، تهدید بازداشت، ترک اجباری کابل و روزهای دشوار مهاجرت. نویسنده در کنار تلخی این تجربه، امید بازگشت به سرزمینی را زنده نگه میدارد که دختران و پسرانش آزادانه آموزش ببینند.
«فکر میکردم سقوط یک نظام، سقوط رؤیاهایم هم هست» خدیجه نصرتی اینگونه داستان زندگیاش را آغاز میکند؛ دختری که با بستهشدن درهای دانشگاه توسط رژیم طالبان، ناچار مسیر تازهای برای آموختن یافت. او از زبان خودش میگوید چگونه زبان ترکی و فرانسوی آموخت، استاد آنلاین شد و سرانجام از طریق دانشگاه آنلاین زنان به رشته دلخواهش بازگشت. آیا این روایت میتواند الهامبخش دختران دیگر باشد؟
همزمان با پنجمین سالگرد تسلط رژیم طالبان بر افغانستان، گزارشها نشان میدهد که جامعه با فقر، آوارگی و محرومیت گسترده زنان از حقوق اولیه مواجه است. با این حال، کانون آزادی افغانستان با یادآوری رنجهای پنج سال گذشته تاکید میکند که مبارزه زنان برای آزادی، برابری و کرامت انسانی همچنان ادامه دارد و دادخواهان در برابر ظلم سکوت نخواهند کرد.
درگیری شدید میان طالبان و افراد فرمانده ناراضی در بدخشان بار دیگر آتش ناامنی را در شمال سوزانده است. استفاده رژیم طالبان از چرخبالهای جنگی در مناطق مسکونی و حملات هوایی به بازار ولسوالی نسی، نقض آشکار حقوق شهروندان است.
صفحه ما را دنبال کنید