نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
عارفه احمدزاده، آموزگار و فعال حقوق بشر، در پیامی، ریشه خواستههای «نان، کار، آزادی» را در آموزش دانست و از جامعه جهانی خواست افغانستان را از فقر، بیکاری و بیسوادی نجات دهد. او تأکید کرد بدون بازگشایی مکاتب و دانشگاهها، دستیابی پایدار به این سه خواسته ممکن نخواهد بود.
در حالیکه زنان افغانستان در داخل کشور حتی در نشستهای خبری اجازه حضور بدون حجاب مقابل دوربین را ندارند، دو رسانهٔ طلوعنیوز و آریانانیوز که به نزدیکی با رژیم طالبان شهرت دارند، تصاویر بدون پوشش اسلامی عایشه وهاب، از چهرههای نزدیک به این رژیم در آمریکا، و همچنین درخواست او برای ارتباط واشنگتن با طالبان را بدون هیچ سانسوری منتشر کردند.
نویسنده در این یادداشت، فراتر از کلیگویی درباره تعصب، به روایتهایی تلخ و مشخص میپردازد: از خبر خودکشی دختری اهل سنت در هرات که بهاجبار از همسر شیعهاش طلاق گرفته بود، تا تجربه شخصی او از تبعیض در استخدام و حتی در نهادهایی مانند برنامه جهانی غذا که بهطنز «وردک فود پروگرام» نامیده میشد؛ نمونههایی نگرانکننده و واقعی.
انفجار مکتب شمع دانش، انفجار دیگر در یک ورزشگاه و گزارشهای مسمومیت در دشت برچی امروز، بار دیگر پرسش از الگوی حمله به هزارههای شیعه را مطرح کرده است. چه داعش عامل باشد چه گروهی دیگر، مسئولیت تأمین امنیت غیرنظامیان بر عهده طالبان است و بزرگترین خطر، عادیشدن ترس در میان کودکان و خانوادههاست.
عباس کوثری در این یادداشت، بهجای ستایش رایج از شهامت مقاومتگران، پرسشی چالشی و صریح مطرح میکند: چرا بسیاری از حرکتهای مقاومت در برابر طالبان طی پنج سال گذشته، پیش از شعلهورشدن خاموش شدهاند؟ او مینویسد این شکستها را نباید تنها به قدرت طالبان نسبت داد، بلکه نبود برنامه، رهبری منسجم و اصول امنیتی نیز نقش تعیینکنندهای داشتهاند.
در وطن، پیش از تواناییات از تو میپرسند از کدام قومی، چه مذهبی داری و طرفدار چه کسی هستی؛ و اگر پاسخها مطابق میل قدرت نباشد، شایستگیات بیارزش میشود. اما در سرزمینی بیگانه، اگر قانون را رعایت کنی، حقوقت بهسادگی از تو گرفته نمیشود. عباس کوثری در این یادداشت از تناقضی تلخ مینویسد: دوستی که از نادانی میرنجاند و دشمنی که هوشیارانه پناه میدهد.
صفحه ما را دنبال کنید