سکوت، خیانت به انسانیت است

گاهی سکوت کردن، خیانت به انسانیت است. رویدادهای تلخ و تکان‌دهنده‌ای که امروز بر سر آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه در افغانستان می‌آید، فراتر از یک خبر ساده است. این زوالی تدریجی و عمیق در انسانیت است که در میان شعله‌های جهل و خشونت سیستماتیک، هر روز قربانی تازه‌ای می‌گیرد.

زنان و کودکانی که باید در امنیت، آرامش و پناه عاطفی زندگی کنند، در سایه بی‌عدالتی و نبود کوچک‌ترین حمایت قانونی، در برابر چشمان معصوم یکدیگر پرپر می‌شوند. کودکان بی‌گناهی که شاهد این صحنه‌ها بوده‌اند، تا پایان عمر با زخم‌های عمیق روحی و روانی رها می‌شوند و گواهان زنده این فاجعه خاموش‌اند.

آنچه این فاجعه را عمیق‌تر می‌کند، نبود پناهگاه است. زنی که در خانه خشونت می‌بیند، امروز تقریباً هیچ دری برای کوبیدن ندارد. نهادهایی که روزگاری به شکایت او رسیدگی می‌کردند، خانه‌های امنی که می‌توانستند جانش را نجات دهند، و قوانینی که دست‌کم روی کاغذ از او حمایت می‌کردند، یکی پس از دیگری از میان رفته‌اند. زنی که صدایش را بلند کند، اغلب نه پناه، که سرزنش و تهدید بیشتری در انتظار اوست.

کودکان، قربانیان خاموش‌تر این وضعیت‌اند. کودکی که مادرش را در برابر چشمانش از دست می‌دهد، تنها یک عزیز را از دست نمی‌دهد؛ احساس امنیت، اعتماد به جهان و بخشی از کودکی‌اش نیز برای همیشه از او گرفته می‌شود. چنین زخمی در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما سال‌ها بعد، در نسلی که با ترس و خشم بزرگ شده است، خود را نشان خواهد داد.

ادامه این وضعیت، لکه ننگی بر دامان بشریت است. جهان نمی‌تواند تنها به صدور بیانیه‌های نگرانی بسنده کند و چشم بر آنچه هر روز در افغانستان می‌گذرد ببندد. هر روز تأخیر، به معنای جان‌هایی است که از دست می‌روند و خانواده‌هایی که از هم می‌پاشند.

از سازمان ملل متحد، شورای حقوق بشر، عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر انتظار می‌رود که در برابر این فجایع خاموش سکوت نکنند و برای نجات جان انسان‌ها در افغانستان، اقدامی فوری و عملی انجام دهند.

ثبت و مستندسازی مستقل این جنایت‌ها، پیگیری پاسخ‌گویی عاملان آن‌ها، و حمایت مستقیم از زنان و کودکان آسیب‌دیده، کمترین کاری است که از این نهادها انتظار می‌رود.

اما مسئولیت تنها بر دوش نهادهای بین‌المللی نیست. رسانه‌ها، روزنامه‌نگاران، فعالان مدنی، افغانستانی‌های مقیم خارج و هر انسانی که صدایی دارد، می‌تواند این روایت‌ها را زنده نگه دارد و نگذارد قربانیان به عددی فراموش‌شده در گزارش‌ها بدل شوند.

هر بار که داستان یک قربانی بازگو می‌شود، دیوار سکوت اندکی فرو می‌ریزد.

سکوت امروز ما، فردا قربانیان بیشتری خواهد گرفت.

تا وقتی این فاجعه ادامه دارد، فریاد زدن برای عدالت وظیفه هر انسان آگاه است. این فاجعه‌ای است که اگر امروز برای آن فریاد نزنیم، فردا اثری از انسانیت باقی نخواهد ماند.

نویسنده مطلب

مژده نشاطی تحلیلگر، فعال حقوق زنان

مژده نشاطی، دانش‌آموخته رشته حقوق، وکیل مدافع و فعال حقوق بشر است که سال‌ها در محاکم افغانستان در زمینه رسیدگی و پیگیری قضایای جزایی و مدنی فعالیت کرده است. وی…

ادامه بیوگرافی و مطالب نویسنده ←