خشونت خانگی و مرگ یک دختر جوان در «بدخشان»

منابع محلی در بدخشان می‌گویند خودکشی یک دختر جوان پس از تجربه خشونت خانوادگی، بازتاب‌دهنده بحرانی عمیق‌تر در زندگی زنان این ولایت است. محدودیت‌های گسترده طالبان، بسته‌بودن مکاتب دخترانه، نبود حمایت روانی و کاهش دسترسی به عدالت، زمینه افزایش خشونت و ناامیدی را فراهم کرده است. کارشناسان می‌گویند این وضعیت نشانه فرسایش ساختارهای حمایتی و تشدید آسیب‌پذیری زنان و دختران است.

منابع محلی در «فیض‌آباد»، مرکز ولایت «بدخشان»، می‌گویند یک دختر ۲۱ ساله که مدت‌ها زیر فشار خانوادگی بود، جان باخته است. این رویداد در حالی رخ داده که به گفته فعالان، محدودیت‌های گسترده بر زنان و دختران در دوره حاکمیت طالبان، زمینه افزایش خشونت خانگی و تشدید بحران روانی و اجتماعی را در این ولایت فراهم کرده است.

به گفته منابع، این دختر جوان باشنده «شهر کهنه» فیض‌آباد و دانش‌آموخته پرستاری بود. نزدیکانش می‌گویند او مدت‌ها با مشکلات خانوادگی و فشارهای روانی دست‌وپنجه نرم می‌کرد.

فعالان اجتماعی در بدخشان می‌گویند این رویداد تنها یک تراژدی فردی نیست، بلکه بازتاب بحرانی گسترده‌تر است که زنان و دختران در این ولایت با آن روبه‌رو هستند. به گفته آنان، نبود نهادهای حمایتی، محدودیت‌های اجتماعی و کاهش دسترسی به خدمات روانی، زنان را در برابر خشونت آسیب‌پذیرتر کرده است.

بدخشان در دوره حاکمیت طالبان شاهد محدودیت‌های شدید بر زنان و دختران بوده است. بسته بودن مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به روی دختران، ممنوعیت کار زنان در بسیاری از ادارات و فشارهای اجتماعی بر پوشش و رفت‌وآمد، فضای زندگی را برای زنان تنگ‌تر کرده است.

فعالان محلی می‌گویند زنان در این ولایت نه‌تنها از حق آموزش و کار محروم‌اند، بلکه دسترسی‌شان به عدالت، حمایت حقوقی و خدمات روان‌شناختی نیز به‌شدت کاهش یافته است. به گفته آنان، این شرایط احساس بی‌قدرتی و ناامیدی را در میان دختران جوان افزایش داده و زمینه‌ساز بحران‌های روانی شده است.

سه نهاد سازمان ملل در گزارشی مشترک در سنبله ۱۴۰۲ اعلام کردند که حدود ۷۰ درصد زنانی که با آنان گفت‌وگو شده بود، گفته‌اند اضطراب، انزوا و افسردگی‌شان در ماه‌های پیش از آن به‌طور چشمگیری بدتر شده است.

در دوره جمهوریت، با وجود چالش‌های جدی، زنان می‌توانستند به نهادهای عدلی، «کمیسیون مستقل حقوق بشر»، رسانه‌ها و سازمان‌های مدنی مراجعه کنند و این سازوکارها در برخی موارد مانع ادامه خشونت می‌شد. آمار خشونت علیه زنان و مرگ‌های ناشی از آن در آن دوره نیز نگران‌کننده بود، اما دست‌کم ثبت، پیگیری و مداخله نسبی ممکن بود.

به گفته فعالان، امروز بسیاری از این نهادها از میان رفته یا تضعیف شده‌اند و گزارش‌دهی درباره خشونت دشوارتر شده است. آنان می‌گویند شمار واقعی چنین رویدادهایی احتمالاً بسیار بیشتر از مواردی است که به‌صورت محدود رسانه‌ای می‌شود.

کارشناسان چند عامل را در آسیب‌پذیری زنان و دختران برجسته می‌کنند: خشونت خانگی و ساختار مردسالار، محرومیت از آموزش و کار، فشارهای اقتصادی، انزوای اجتماعی، و نبود خدمات روان‌شناختی و سازوکارهای حمایتی.

به گفته آنان، ترکیب این عوامل، به‌ویژه در ولایت‌های محرومی مانند بدخشان، دختران جوان را در چرخه‌ای از ناامیدی قرار می‌دهد. نبود چشم‌انداز روشن برای آینده، بسته بودن مسیرهای رشد و حذف زنان از عرصه‌های اجتماعی، فشار روانی را تشدید می‌کند و آنان را در برابر آسیب‌ها بی‌دفاع می‌گذارد.

«نیک‌محمد»، روان‌شناس در کابل، می‌گوید: «وقتی فرد در محیطی زندگی می‌کند که خشونت عادی‌سازی شده و هیچ کانال امنی برای بیان درد وجود ندارد، خطر فرو رفتن در ناامیدی افزایش می‌یابد. زنان و دختران در چنین شرایطی چند برابر آسیب‌پذیرند؛ زیرا هم فشار خانوادگی را تحمل می‌کنند و هم از حمایت حرفه‌ای محروم‌اند.»

او تأکید می‌کند که ایجاد خدمات مشاوره، آموزش مهارت‌های زندگی و فضاهای امن برای گفت‌وگو می‌تواند نقش مهمی در کاهش این بحران داشته باشد.

«صابر رضایی»، استاد دانشگاه، این وضعیت را نتیجه «ترکیب خطرناک سیاست، سنت و فقر» می‌داند. او می‌گوید: «وقتی ساختار سیاسی حقوق زنان را به رسمیت نمی‌شناسد، سنت‌های سخت‌گیرانه بدون نقد بازتولید می‌شود و فقر اقتصادی خانواده‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد، بدن و زندگی زن به میدان تخلیه این تنش‌ها تبدیل می‌شود.»

به باور رضایی، چنین رویدادهایی را نباید تنها به یک فرد نسبت داد، بلکه باید آن‌ها را نشانه مشکلی عمیق در ساختار اجتماعی و سیاسی دانست.

فعالان می‌گویند رویداد فیض‌آباد نشانه بحرانی عمیق‌تر است که زنان و دختران در بدخشان و سراسر افغانستان با آن روبه‌رو هستند. به باور آنان، تا زمانی که خشونت خانگی جدی گرفته نشود، مکتب‌های دخترانه باز نشود، زنان از کار و مشارکت محروم بمانند و سازوکارهای حمایتی و روانی ایجاد نشود، این چرخه تلخ ادامه خواهد یافت. به گفته آنان، این بحران تنها رنج زنان نیست، بلکه زخمی بر پیکر جامعه است که با سکوت عمیق‌تر می‌شود.

📢 وقتی صدای افغانستان خاموش شود، تاریخ خاموش می‌ماند…

خبرگزاری شانا؛ صدای افغانستان

ما را دنبال کنید:

نویسنده مطلب
بلخی
بلخی روزنامه‌نگار، سردبیر، نویسنده

بلخی، نام مستعار وی است؛ روزنامه‌نگار و دانش‌آموخته روابط بین‌الملل که بیش از هجده سال در عرصه رسانه در افغانستان فعالیت داشته است. علاقه به روزنامه‌نگاری و باور به مسئولیت…

ادامه بیوگرافی و مطالب نویسنده
هم‌رسانی این خبر: تلگرام واتس‌اپ فیسبوک ایکس
این مطلب را می‌پسندید؟ با پسند شما در «انتخاب مخاطبان» دیده می‌شود.
خبرها را زودتر از همه در تلگرام بخوانیدکانال رسمی خبرگزاری شانا؛ خبر فوری، گزارش و روایت مردمعضویت در کانال