نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
ده سال از حمله انتحاری بر کاروان دانشآموزان اکادمی پلیس میدانوردک میگذرد؛ رویدادی که در دهم سرطان ۱۳۹۵ خورشیدی، دهها جوان را در مسیر بازگشت به خانه و دیدار خانوادههایشان قربانی کرد و به یکی از تلخترین حملات سالهای جنگ در افغانستان تبدیل شد؛ حملهای که آثار آن هنوز در زندگی خانوادههای قربانیان باقی مانده است.
دهم سرطان ۱۳۹۵ خورشیدی، دانشآموزان اکادمی پلیس میدانوردک در حالیکه برای سپریکردن روزهای عید فطر و دیدار با خانوادههایشان بهسوی کابل در حرکت بودند، در منطقه قلعه حیدرخان کمپنی از مربوطات حوزه پنجم شهر کابل هدف حمله انتحاری قرار گرفتند.
براساس گزارشهای منتشرشده در آن زمان، حمله حوالی ساعت ۱۱ پیش از چاشت رخ داد. مهاجمان وابسته به گروه طالبان با استفاده از موتر مملو از مواد انفجاری، کاروان حامل دانشآموزان را هدف قرار دادند. شدت انفجار به اندازهای بود که موتر حامل شماری از دانشآموزان در آتش فرو رفت و بخشهایی از آن بهگونه کامل تخریب شد.
گواهان رویداد در آن زمان گفته بودند که شدت آتشسوزی و انفجار به حدی بود که شناسایی برخی از قربانیان دشوار شده بود. تصاویر و روایتهای منتشرشده از محل رویداد نیز از یکی از خونینترین حملات آن سالها حکایت داشت.
وزارت داخله حکومت پیشین افغانستان اعلام کرده بود که در این رویداد دستکم ۳۰ تن کشته و ۵۸ تن دیگر زخمی شدند. اندکی پس از وقوع حمله، ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، با نشر اعلامیهای مسئولیت این حمله را برعهده گرفت و اعلام کرد که این عملیات توسط دو مهاجم انتحاری انجام شده است.
بسیاری از قربانیان این رویداد، جوانانی از خانوادههای کمدرآمد بودند که با امید یافتن شغل، کمک به وضعیت اقتصادی خانوادههایشان و خدمت به کشور وارد صفوف پلیس شده بودند. اما آنچه قرار بود آغاز مرحله تازهای از زندگی آنان باشد، به پایان زندگیشان تبدیل شد.
در آن روز، خانوادههایی که در انتظار رسیدن فرزندانشان برای سپریکردن روزهای عید بودند، با خبر مرگ آنان روبهرو شدند. مادرانی که چشمبهراه دیدار فرزندانشان بودند، بهجای آمادهشدن برای عید، در سوگ نشستند و بسیاری از خانوادهها بهجای برگزاری مراسم عید، مراسم فاتحه برگزار کردند.
اکنون با گذشت ده سال از این رویداد، خانوادههای قربانیان میگویند که درد و اندوه ناشی از آن همچنان ادامه دارد. آنان میگویند جای خالی فرزندانشان هرگز پر نشده و خاطره آن روز هنوز بخشی از زندگی روزمره آنان است.
خانوادههای قربانیان همچنین تاکید میکنند که قربانیان این رویداد نباید به بخشی از آمارهای فراموششده جنگ تبدیل شوند. به باور آنان، ثبت و یادآوری چنین رویدادهایی تنها زندهنگهداشتن نام قربانیان نیست، بلکه بخشی از روایت واقعیتهای سالهای جنگ افغانستان و هزینه سنگینی است که مردم این کشور پرداخت کردهاند.
برای بازماندگان قربانیان، دهم سرطان تنها یک روز در تقویم نیست؛ بلکه یادآور روزی است که مسیر زندگی دهها خانواده برای همیشه تغییر کرد.
ارسال دیدگاه