«سرخوش» بازگشت

پس از نزدیک به دو سال دوری از فضای عمومی، داوود سرخوش، آوازخوان نام‌آشنای افغانستان، بار دیگر به میان مردمش بازگشته است. هنرمندی که در این مدت با بیماری دست‌وپنجه نرم کرد و اکنون، پس از بهبود، از روزهایی سخن می‌گوید که درد او را از صحنه دور کرد، اما هرگز نتوانست صدایش را خاموش کند.

داوود سرخوش برای بسیاری از افغانستانی‌ها تنها یک آوازخوان نیست؛ صدایی است که سال‌ها با غربت، مهاجرت، دلتنگی و دردهای یک سرزمین درآمیخته. او از هنرمندانی است که آوازش را از دل زندگی مردم گرفته و دوباره به زندگی آنان بازگردانده است.

سرخوش از سال‌های جوانی با موسیقی و دمبوره پیوند خورد و بعدها به یکی از صداهای شناخته‌شده موسیقی افغانستان بدل شد؛ هنرمندی که بخش بزرگی از آثارش از وطن، مهاجرت، جنگ، عشق و رنج انسان افغانستانی مایه گرفته است.

در میان آثار او، «سرزمین من» جایگاهی ویژه دارد؛ آهنگی که برای بسیاری تنها یک ترانه نیست، بلکه پاره‌ای از خاطره جمعی افغانستانی‌هاست. در روزهای سقوط جمهوری افغانستان در اگست ۲۰۲۱، آن‌گاه که میلیون‌ها انسان با ترس، اندوه و آینده‌ای نامعلوم روبه‌رو بودند، صدای داوود سرخوش نیز به صدای همان روزهای تلخ بدل شد. مردم با شنیدن ترانه‌هایش گریستند، از وطن یاد کردند و با صدایی که درد مشترک‌شان را روایت می‌کرد، احساس کردند هنوز کسی از رنج آنان می‌خواند.

سرخوش در سال‌های فعالیت هنری خود تنها به تولید آهنگ بسنده نکرده است؛ او با زبانی ساده و موسیقی‌ای مردمی، داستان نسلی را روایت کرده که جنگ و مهاجرت بخش بزرگی از زندگی‌اش بوده است. همین سادگی، شاید یکی از رازهای ماندگاری اوست. او برای مردم می‌خواند؛ برای آنانی که شاید هرگز پای سالن‌های بزرگ کنسرت نرسند، اما ترانه‌هایش را در اتاق‌های کوچک، در سفرهای طولانی، در غربت و در لحظه‌های تنهایی با خود زمزمه می‌کنند.

اکنون، پس از نزدیک به دو سال دوری از فضای عمومی، بازگشت او برای دوستدارانش رویدادی ساده نیست. سرخوش گفته است که در این مدت درگیر بیماری بوده و پس از پشت‌سرگذاشتن روند درمان، اکنون بهبود یافته است. این بازگشت، بار دیگر توجه شمار زیادی از افغانستانی‌ها را در سراسر جهان به این هنرمند جلب کرده است؛ مردمی که سال‌هاست صدای او را بخشی از زندگی خویش می‌دانند.

در سال‌هایی که افغانستان بارها شاهد خاموشی صداهای فرهنگی و هنری خود بوده، چهره‌هایی چون داوود سرخوش کم‌یاب‌اند؛ هنرمندانی که محبوبیت‌شان نه از شهرت، بلکه از پیوندی عمیق با مردم و خاطره‌های آنان سرچشمه می‌گیرد. شاید برای همین است که هر کس با شنیدن صدای سرخوش، خاطره‌ای از گذشته خود را به یاد می‌آورد؛ یکی جوانی‌اش را، دیگری روزهای نوجوانی را و دیگری سال‌هایی را که در غربت، یک ترانه جای بخشی از وطن را برایش پر کرده بود.

داوود سرخوش امروز برای بسیاری از افغانستانی‌ها صدایی گران‌بها و بخشی از حافظه فرهنگی‌شان است؛ صدایی که در روزهای شادی شنیده شده و در روزهای درد، همراه مردم مانده است. بازگشت او پس از بیماری، دل بسیاری از افغانستانی‌ها را در گوشه‌وکنار جهان گرم کرده است.

مردمی که با ترانه‌هایش خاطره دارند، این بار نه فقط برای شنیدن دوباره صدایش، بلکه برای سلامتی و آرامش او دعا می‌کنند؛ امیدوار که سال‌های بیشتری بخواند: از وطن، از انسان و از امید، تا صدایی که سال‌ها با درد مردم زیسته است، همچنان زنده بماند.

نویسنده مطلب

سکینه ناصری خبرنگار، گزارشگر

سکینه ناصری، روزنامه‌نگار و گزارشگر اهل غزنی افغانستان است. وی تحصیلات متوسطه را در سال ۲۰۱۶ در غزنی به پایان رساند. او فارغ‌التحصیل رشته فیزیک، دانشکده علوم طبیعی دانشگاه تعلیم…

ادامه بیوگرافی و مطالب نویسنده ←