این یادداشت با مقایسه دیدگاه آرتور شوپنهاور و حکمت علوی، دو رویکرد متفاوت در مواجهه با رنج انسان را بررسی میکند. نویسنده با تبیین مفهوم قناعت، آن را نه ترک تلاش یا محدود کردن زندگی، بلکه راهی برای تقویت اراده، حفظ آرامش درونی، مسئولیتپذیری و استمرار فعالیت در متن زندگی معرفی میکند.