روایت نرگس عزیزی شهاب از کودکی در کابل که بهدلیل فقر و بیکاری پدرش، ناگزیر به ترک مکتب و کار در خیابان شده است. این کودک که رؤیای داکتر شدن دارد، با پاککردن و رنگکردن بوتهای مردم برای خانوادهاش نان میخرد و حتی برای تهیه یک کتابچه نیز با دشواری روبهرو است.
از مزارشریف تا بامیان، سفری با سه مهمان از سه قاره؛ کمیل، پاف و پیتر. این سفرنامه روایت میکند چگونه لوازم مکتب برای دختران محروم از تحصیل توزیع شد، در دل بودا و بندامیر آرامش یافتند، و در کنار زیباییهای افغانستان، محدودیتهای تلخ زنان را نیز دیدند؛ سفری که مهمانانش را با تصویری تازه از این سرزمین بدرقه کرد.
ریاست کار و امور اجتماعی امارت اسلامی در بغلان میگوید که بر اساس بررسی اخیر یک نهاد خارجی حامی کودکان، بیش از ۱۴ هزار کودک در این ولایت سرگرم کارهای شاق هستند.
در جامعه کنونی جایگاه کودکان از اهمیت بهسزایی برخوردار است. این برجستگی در زندگی فردی و اجتماعی آنها در جامعه مهم تلقی میشود. کودکان از حقوق مساوی در بخشهای اجتماعی، اقتصادی و آموزشی با بزرگسالان برخوردارند؛ اما چون این دوره دارای اهمیت بسیار بالایی است و وجود آسیبها در این زمان جدیتر است، حقوقشان نسبت به بزرگسالان از اهمیت بالاتری برخوردار است.
به گزارش شانا به نقل از یورونیوز؛ معصومه میگوید: «این ها باید در سن خود و رویای کودکانه خود باشند و درس بخوانند و به مکتب بروند اما من در چشمان آنها ناامیدی دیدم و خواستم از هنری که دارم استفاده کرده و به آنها چیزی آموزش بدهم. زمانی که به آنها آواز درس میدهم […]
کودکان کار، بیخبر از روز جهانی کودک و محرم از بازیهای کودکانه، سرگردان و پریشان آواره خیابانها هستند. مصطفی یکی از کودکان کارگر در خیابانهاست. او از صبح تا شما برای امرار معاش خانوادهاش سرگردان خیابانها و جادههای شهر است. مصطفی میگوید که ﺭﻭﺯاﻧﻪ بین ۵۰ تا ۱۰۰ افغانی را با کفاشی به دست میآورد. […]