نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
آنچه در ادامه میخوانید، یادداشتی تحلیلی از عباس کوثری است که به یکی از آسیبهای آشنای فضای مجازی افغانستان میپردازد: تبدیلشدن نقد و پرسش به دشنام و توهین، آنگاه که استدلال به بنبست میرسد. نویسنده با نگاهی انتقادی، ریشه این رفتار را در تعصبات قومی، سیاسی و مذهبی جستوجو میکند و از خوانندگان میخواهد بهجای «چه کسی گفته»، بپرسند «آیا درست گفته است؟»
روایت یک دوستی میان فارسی زبان و پشتو زبان در روزهای دشوار بیماری، پرسشی مهم را پیش میکشد: چرا تفاوتهای قومی و زبانی که در زندگی واقعی مانع دوستی و همدلی نیستند، در فضای سیاسی و اجتماعی به دیوار جدایی تبدیل میشوند؟ آیا تجربه مستقیم خود را باور کنیم یا تصویری را که متعصبان از «دیگری» ساختهاند؟
در تلخترین و جنجالیترین بخش این یادداشت، نویسنده بهجای قناعت به نقد مهاجران عادی، سراغ دو چهره سیاسی میرود: به باور او، زلمی خلیلزاد دموکراسی را فدای مصلحتهای قومی کرد و اشرف غنی با گسترش تعصبات زبانی و قومی، هزاران جوان را به کشتن داد و سرانجام فرار را بر ماندن ترجیح داد؛ اتهامی سنگین و بهشدت واکنشبرانگیز.
صفحه ما را دنبال کنید