نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
این روایت شخصی، داستان یک سال دوری ناگزیر از افغانستان است؛ از سالهای فعالیت رسانهای زیر فشار و سانسور طالبان تا بستهشدن رسانه و نهاد خیریه، تهدید بازداشت، ترک اجباری کابل و روزهای دشوار مهاجرت. نویسنده در کنار تلخی این تجربه، امید بازگشت به سرزمینی را زنده نگه میدارد که دختران و پسرانش آزادانه آموزش ببینند.
پانزده آگست ۲۰۲۱ برای بسیاری از مردم افغانستان تنها روز سقوط کابل نبود؛ روزی بود که امید یک نسل در میان ازدحام خیابانها، فرار مردم و خاموشی ناگهانی یک نظام فرو ریخت. پنج سال بعد، خاطره آن روز همچنان زنده است؛ خاطره نسلی که در چند ساعت، دانشگاه، کار، امنیت و رؤیای آیندهای بهتر را از دست داد.
شورای عالی مردم افغانستان در تبعید با ابراز نگرانی از ناپدیدشدن حامد احساس و سید قاسم هاشمی در پاکستان، از دولت و نهادهای مسئول این کشور خواست با استفاده از امکانات قانونی و امنیتی، سرنوشت این دو شهروند را هرچه سریعتر روشن کنند و در صورت اثبات جرم، عاملان آن را شناسایی و مطابق قانون مورد پیگرد قرار دهند.
چهارده شهروند افغانستانی از ولایت بادغیس که به امید یافتن کار و رهایی از فقر، مسیر قاچاقی ایران را در پیش گرفته بودند، در دشتهای سوزان نیمروز بر اثر تشنگی، گرسنگی و گرمای شدید جان باختند. این حادثه بار دیگر پیامدهای بحران معیشتی و خطرهای مرگبار مهاجرت غیرقانونی از افغانستان را برجسته کرده است.
مقامهای طالبان در نیمروز از کشف پیکرهای ۱۴ جوان افغانستانی خبر دادهاند که حدود دو هفته پیش هنگام سفر غیرقانونی به ایران در ریگزارهای این ولایت مفقود شده بودند. به گفته آنان، این افراد بر اثر تشنگی، گرسنگی، گرمای شدید و گرفتار شدن در شنهای روان جان خود را از دست دادهاند.
عزتالله بخشی، فعال حقوق بشر، با ابراز نگرانی از ادامه بازداشت و اخراج اجباری پناهجویان افغانستانی از پاکستان، هشدار داده است که میان اخراجشدگان، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر، مدافعان حقوق زنان و نظامیان پیشین حضور دارند؛ افرادی که بازگشت اجباری آنان به افغانستان میتواند جان و امنیتشان را با تهدیدهای جدی مواجه کند.
صفحه ما را دنبال کنید