چهار سالگی رژیم طالبان؛ روایت انتقادی بانو لینا روزبه حیدری از ناکامی‌ها و تهدیدها

بانو لینا روزبه حیدری، خبرنگار، نویسنده و تحلیل‌گر سیاسی افغانستانی، در آستانه چهارمین سالگرد رژیم طالبان، با نگاهی انتقادی و مستند، عملکرد این گروه را در حوزه‌های مختلف بررسی کرده و آن را مجموعه‌ای از ناکامی‌های داخلی، سرکوب اجتماعی و انزوای بین‌المللی توصیف می‌کند.

در تحلیل بانو حیدری، حذف زنان از اجتماع یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های افراط‌گرایی طالبان است. او می‌نویسد که هبت‌الله آخوندزاده بیش از صد فتوا برای حذف مطلق زنان صادر کرده و این اقدام باعث تقبیح جهانی حکومت طالبان شده است. به باور وی، حذف نیمی از نفوس کشور از تحصیل و کار، سکتورهای حیاتی جامعه را فلج کرده است.

او همچنین تأکید دارد که طالبان در احیای اقتصاد افغانستان ناکام بوده‌اند. اقتصاد کشور همچنان وابسته، ضعیف و متزلزل است و بیکاری به شکل گسترده‌ای بیداد می‌کند. به گفته حیدری، تصمیم اخیر طالبان برای اعزام کارگران افغانستانی به امارات متحده عربی، تلاشی برای کاهش نارضایتی عمومی و جلوگیری از قیام مردمی است.

در بخش مهاجرت، حیدری به سکوت طالبان در برابر رفتارهای سخت‌گیرانه ایران و پاکستان با مهاجرین افغانستانی اشاره می‌کند و می‌نویسد که طالبان ظرفیت رسیدگی به مهاجران اخراج‌شده را ندارند.

او معتقد است که رسانه‌ها در افغانستان تحت کنترل کامل طالبان فعالیت می‌کنند و اعتبار خود را در ارائه اخبار موثق از دست داده‌اند. آزادی‌های مدنی، از جمله آزادی بیان و عقیده، به‌شدت محدود شده و منتقدان حکومت با تهدید، زندان و حتی قتل مواجه‌اند.

حیدری هشدار می‌دهد که طالبان هنوز روابط نزدیکی با القاعده و دیگر شبکه‌های تروریستی دارند و این گروه‌ها در حال رشد و گسترش در افغانستان هستند. همچنین، طالبان با ساخت مدارس و مساجد، در حال اجرای برنامه‌ای برای شست‌وشوی مغزی مردم و سوق دادن جامعه به سمت افراط‌گرایی‌اند.

او از انتقال افراد تحت عنوان کوچی‌ها به شمال افغانستان و غصب زمین‌های مردم توسط آنان ابراز نگرانی کرده و این اقدام را زمینه‌ساز تنش‌های قومی و خشونت‌های فرقوی می‌داند. تولید و قاچاق مواد مخدر در ولایات جنوبی نیز به گفته او همچنان جریان دارد.

در تحلیل حیدری، مقامات طالبان در ویدیوهایی که توسط مردم منتشر شده‌اند، به تجاوز، قتل‌های هدفمند، لت‌وکوب و برخوردهای وحشیانه با مردم متهم شده‌اند. او همچنین به واکنش‌های مدنی و بین‌المللی اشاره می‌کند؛ از جمله تقبیح تصمیم روسیه برای به رسمیت شناختن طالبان و کمپین‌های اعتراضی علیه پذیرش دیپلمات‌های طالبان توسط آلمان.

حیدری تأکید می‌کند که مبارزه فعالان زن همچنان با شدت ادامه دارد و ایالات متحده هنوز به حکومت طالبان اعتماد ندارد. تلاش‌های لابی‌گران طالبان در خارج نیز با شکست مواجه شده و در برخی کشورها با واکنش‌های قانونی روبه‌رو شده‌اند.