نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
فرزندآوری از کهنترین رفتارهای بشر است، اما آیا تنها ریشهای زیستی دارد؟ این مقاله با نگاهی تحلیلی، دیدگاههای دینی، فلسفی و اخلاقی را درباره انگیزه، مسئولیت و معنای فرزندآوری کنار هم میگذارد و مخاطب را به تأملی تازه درباره یکی از بنیادیترین انتخابهای زندگی دعوت میکند.
آرزو نیروی محرک زندگی انسان و سرچشمه تلاش و پیشرفت اوست، اما زمانی که از تعادل خارج شود و جای قناعت را بگیرد، به حسرتی فرساینده تبدیل میشود. این حسرت، انسان را از لذت لحظه حال محروم کرده و در مقایسههای بیپایان گرفتار میسازد. نوشتار حاضر به بررسی مرز باریک میان آرزوی سازنده و حسرت ویرانگر میپردازد.
«اخلاق بدون جامعه معنا ندارد»؛ استاد سعید موسوی با تکیه بر مطالعات روانشناختی نوزادان و آیه «فالهمها فجورها و تقواها» نشان میدهد اخلاق ترکیبی از فطرت و اکتساب است. او سپس همین منطق را به معصومیت تعمیم میدهد: معصومان الگوی کمال مطلقاند، نه الزامی برای دستیابی همگانی. هر دو افق، مسیر انسان را میسازند، نه الزاماً اجرای صددرصدی را.
صفحه ما را دنبال کنید