نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
«اخلاق بدون جامعه معنا ندارد»؛ استاد سعید موسوی با تکیه بر مطالعات روانشناختی نوزادان و آیه «فالهمها فجورها و تقواها» نشان میدهد اخلاق ترکیبی از فطرت و اکتساب است. او سپس همین منطق را به معصومیت تعمیم میدهد: معصومان الگوی کمال مطلقاند، نه الزامی برای دستیابی همگانی. هر دو افق، مسیر انسان را میسازند، نه الزاماً اجرای صددرصدی را.
دکتر سید عبدالقیوم سجادی، نماینده پیشین غزنی و استاد دانشگاه، در یادداشتی تازه گفته است که عصبیت قومی و نفرتپراکنی مذهبی جامعه افغانستان را در شرایط دشوار کنونی بهسوی فروپاشی اجتماعی میبرد. او تأکید کرده است که مردم بیش از هر زمان دیگر نیازمند همدلی، مهربانی و همگراییاند و اختلافافکنی میان اقوام و درون جامعه شیعه، مغایر ارزشهای انسانی و اسلامی است. سجادی خواستار مبارزه با نفرتپراکنی و تقویت گفتمان وحدت شده است.
انسان بعد از تولد فقط به یک معنا آزاد است: آزاد است که آگاه شود. همین آگاهی، هرچند دردناک و ناکافی، تنها چیزی است که چارچوبها را ابدی نمیکند و زندگی را از صرفِ تحمل، به زیستنی آگاهانه نزدیکتر میسازد.
شخصیت انسان نه در تنهایی، بلکه در برخورد مداوم با عرف و اجتماع شکل میگیرد. هر کنش فردی، وقتی در فضای عمومی دیده میشود، معنایی اجتماعی پیدا میکند و بر ذهن جمعی اثر میگذارد. در جهانی که مرز میان خصوصی و عمومی هر روز باریکتر میشود، فهم مسئولیتِ دیدهشدن ضرورتی اخلاقی و اجتماعی است.
در کوچهپسکوچههای کابل، میان دود سیگار و بوی برگر، حسین مدنی با نگاهی تیز و زبانی محاورهای، پرده از تضادهای پنهان جامعه شهری افغانستان برمیدارد. روایت او از یک برخورد ساده در یک غذاخوری، تصویری چندلایه از ریاکاری، صداقت، و فاصله میان «بودن» و «نمایش دادن» ارائه میدهد؛ جایی که شخصیتها با نقابهای روزمره، حقیقت را پشت ظاهر پنهان میکنند.
یگانه موضوع ناراحتکننده حال جامعه امروزی ما است که تا به خط آخر نرسیم یا در چال نیفتیم، کاری برای برآمدن از خطر انجام نمیدهیم. یگانه موضوعی که ناراحتکننده است، حال جامعه امروزی ما است. تا زمانی که به خط آخر نرسیم یا در چال نیفتیم، هیچ اقدامی برای برآمدن از خطر غرق شدن انجام […]