از «نمی‌دانم» تا «باور»؛ تأملی در مرز عقل، خرافه و حقیقت

این یادداشت با تأمل در محدودیت‌های شناخت انسان، نسبت میان عقل، حقیقت، خرافه و اسطوره را بررسی می‌کند و استدلال می‌کند که عقل، به جای صدور احکام مطلق، باید بر پایه شواهد داوری کند. نویسنده، «نمی‌دانم» را نقطه آغاز علم، فلسفه، ایمان و جست‌وجوی حقیقت می‌داند.