نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
امروز روز دختر است، اما برای دخترانی که دروازه‌های مکتب به رویشان بسته شده است، این روز با شمع و کیک نمی‌آید؛ با جای خالی نیمکت‌ها و کتاب‌های بسته می‌آید. آنان از جهان تنها یک خواهش دارند: نه گریه و دلسوزی، بلکه کاری که دیگر هیچ دلیلی برای گریستن نداشته باشند. خواهشی به کوچکی یک کتاب: بگذارید درس بخوانیم!
دختری از افغانستان، با صدای هزاران دختر هم‌سرنوشت خود، از کتاب‌هایی می‌گوید که بسته ماندند و از آرزوی داکتر، معلم یا نویسنده شدن که به حسرت بدل شد. او نمی‌خواهد جهان دختران افغانستان را تنها با اشک‌هایشان بشناسد؛ می‌خواهد آنان با دانش، استعداد و شجاعتشان دیده شوند و روزی بگویند: «من می‌توانم، من می‌آموزم و من آینده‌ام را می‌سازم.»
صفحه ما را دنبال کنید