نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
این نوشته روایت دردناک یک دختر جوان افغانستانی است که آرزوی پزشک‌شدن داشت، اما با تعطیلی مکاتب و دانشگاه‌ها برای دختران، راهش بسته شد. او به پاکستان رفت تا شاید فرصتی دیگر بیابد، ولی دیپورت شد و به افغانستان بازگشت. این یادداشت صدای هزاران دختر هم‌سرنوشت اوست که هنوز امید به آینده‌ای برای تحصیل دارند.
پنج سال پس از بسته شدن مکاتب به روی دختران افغانستانی، شماری از شاگردان یک اکادمی آنلاین در کاپیسا مدعی شدند این مرکز با وعده‌های فریبنده، هزینه‌های سنگین از آنان دریافت کرده، اما آموزش واقعی یا اسناد فراغت ارائه نکرده است. این اتهامات هنوز به‌گونه مستقل تأیید نشده‌اند.
پنج سال است دروازه‌های مکتب به روی دختران افغان بسته مانده و بیش از یک میلیون دختر از حق تحصیل محروم شده‌اند. «زنگ آخر» روایت دست‌اول نرگس، دختری از بادغیس است؛ از صبح‌های پرامید مکتب تا سقوط شهر، محرومیت از درس، و ازدواج‌های اجباری هزاران دختر هم‌سن او. روایتی که می‌گوید امید، حتی در تاریک‌ترین روزها، هنوز زنده است.
مریم در کابل، در میان مسئولیت‌های سنگین خانه و بیماری مادر، بزرگ شد اما هرگز از پرسیدن و مطالبه‌ی حق دست نکشید. او کم‌کم وارد فعالیت‌های اجتماعی شد، صدای زنان خاموش‌مانده را شنید و با وجود خستگی و شکستن‌های پیاپی، دوباره برخاست. سرانجام مسئولیت رهبری یک نهاد را بر عهده گرفت و ثابت کرد که قدرت واقعی، در برخاستن پس از سقوط نهفته است.
۲۵ سپتامبر به‌عنوان روز یادبود قربانیان هزاره‌ها، فرصتی برای بازخوانی خشونت‌ها و سرکوب‌های تاریخی علیه این جامعه دانسته می‌شود. راحیل تلاش، مدافع حقوق بشر، با اشاره به رویدادهای دوره عبدالرحمن خان و حملات هدفمند دهه‌های اخیر، بر ضرورت پذیرش حقیقت تاریخی، پرهیز از نفرت قومی و پیگیری عدالت برای قربانیان تأکید کرده است.
ائتلاف مستقل جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان روز جمعه، ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶، با برگزاری تجمعی اعتراضی، آنچه را نسل‌کشی و کشتار هدفمند هزاره‌ها خواندند محکوم کرد و خواستار پایان خشونت و تبعیض علیه این گروه قومی و مذهبی شد. معترضان همچنین از جامعه جهانی خواستند برای مستندسازی این جنایات و پاسخگو کردن عاملان اقدام کند.
صفحه ما را دنبال کنید