نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
نزاعهای قومی و مذهبی در فضای مجازی افغانستان، میان گروههایی با پیوندهای تاریخی، خانوادگی و اجتماعی مشترک، شدت گرفته است. این مجادلات گاه از نقد رفتار افراد فراتر رفته و به حمله علیه هویت قومی، زبانی یا مذهبی آنان انجامیده است؛ روندی که میتواند بیاعتمادی متقابل را افزایش دهد و توان اجتماعی را از مسائل اصلی دور کند.
نویسنده در این یادداشت، فراتر از کلیگویی درباره تعصب، به روایتهایی تلخ و مشخص میپردازد: از خبر خودکشی دختری اهل سنت در هرات که بهاجبار از همسر شیعهاش طلاق گرفته بود، تا تجربه شخصی او از تبعیض در استخدام و حتی در نهادهایی مانند برنامه جهانی غذا که بهطنز «وردک فود پروگرام» نامیده میشد؛ نمونههایی نگرانکننده و واقعی.
تاریخ معاصر افغانستان برای جامعه هزاره، روایتی از کشتارهای مکرر، حملات هدفمند بر مکتب، مسجد و زایشگاه، کوچ اجباری و مصادره زمین توسط گروه طالبان و داعش-خراسان است؛ و در کنار آن، تلاشی پیوسته برای دادخواهی و حضور در ساختن کشور. این گزارش، بیش از یک قرن خشونت و مقاومت این جامعه را روایت میکند.
نمایندگان، علما و متنفذین شیعیان افغانستان با انتشار بیانیهای، نسبت به آنچه رفتارهای تبعیضآمیز وزیر عدلیه طالبان خواندهاند اعتراض کرده و از رهبری طالبان خواستهاند دستور تخلیه شهرک امید سبز را لغو، مراکز مذهبی و فرهنگی بستهشده را بازگشایی و درباره شکایتهای مطرحشده اقدام کند.
کتاب «نسلکشی رواندا» نوشته دیانا میسریز، با اتکا به اسناد معتبر و تجربه میدانی نویسنده، به واکاوی زمینههای تاریخی، نقش رسانهها، محاسبات قدرتهای جهانی و ناکارآمدی نهادهای بینالمللی در جلوگیری از نسلکشی ۱۹۹۴ میپردازد. این اثر فراتر از روایت تاریخی، پرسشهایی بنیادین درباره مسئولیت جهانی، اخلاق سیاسی و امکان پیشگیری از فجایع مشابه در جهان امروز مطرح میکند.
اعمال محدودیتهای شدید بر مراسم نیمهشعبان در کابل توسط رژیم طالبان، واکنشهای تندی را برانگیخته است. عالمان دینی همچون معتمدی و پیغامی، این اقدامات را مغایر با وحدت و عدالت اسلامی میدانند. دکتر ناصری، جامعهشناس نیز هشدار میدهد که حذف نمادهای مذهبی بخشی از پروژه یکدستسازی هویت است که به نارضایتیهای اجتماعی دامن میزند.
صفحه ما را دنبال کنید